ซูเชี่ยนรับลูกตาข้างนั้นมา
เธอมองสิ่งที่อยู่ในมือ
ปลายนิ้วสั่นระริก คิ้วขมวดแน่น
มันคือลูกตาที่ยังคงหมุนช้า ๆ
รูม่านตาสีดำสนิทหมุนวนอย่างเงียบงันราวกับหลุมดำขนาดจิ๋ว
บนตาขาว วงแหวนของรูม่านตาซ้อนยังหมุนได้เองด้วย
“เอามาจากไหน?”
เสียงของซูเชี่ยนตึงเครียด
เธอสัมผัสได้ถึงพลังตัวประหลาดอันเข้มข้นจากลูกตานี้
นี่มันอวัยวะของตัวประหลาดชัด ๆ!
เฉินโม่ไม่ปิดบัง เขาพูดตรงเข้าประเด็น
“ฉันฟันตัวประหลาดตัวหนึ่ง นี่คือลูกตาของมัน”
“ฉันจะย้ายมันมาใส่ตาซ้าย”
“อะไรนะ?!”
เสียงของซูเชี่ยนสูงขึ้นทันที
แม้เธอจะเดาคำตอบได้แล้ว
แต่พอได้ยินเฉินโม่ยอมรับ ก็ยังยากจะทำใจ
“นายบ้าไปแล้วเหรอ?!”
“เฉินโม่ นายรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? นี่เป็นอวัยวะของตัวประหลาดนะ!”
“เอามันมาใส่ในร่างตัวเอง นายรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น?!”
หน้าอกอวบอิ่มของซูเชี่ยนกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
ในฐานะผู้เหนือมนุษย์ลำดับผู้รักษา
เธอเข้าใจความเสี่ยงของเรื่องนี้ดีกว่าใคร
น้ำเสียงจึงร้อนรนขึ้นเล็กน้อย
“แค่ร่างกายปฏิเสธอวัยวะก็ยังถือว่าเบาที่สุด! พลังตัวประหลาดที่ติดมากับมันกับความอาฆาตที่หลงเหลืออยู่จะกัดกร่อนนายจนหมดสิ้น”
“ทั้งเหตุผล ทั้งสติของนายจะถูกกัดกินไปทีละนิดจนไม่เหลือ!”
ซูเชี่ยนไม่เคยเห็นใครลองทำแบบนี้มาก่อน
แต่จากการประเมินตามความรู้เฉพาะทางของเธอ
นี่คือผลลัพธ์ที่มีโอกาสเกิดขึ้นมากที่สุด
เมื่อได้ยินซูเชี่ยนพูด เฉินโม่ก็หันไปมองชื่อชื้อ