รถดัมพ์ชื่อชื้อหมายเลข 2 หักท้ายรถ
จอดลงหน้าซูเปอร์มาร์เก็ตว่านเจียฝู
เสียงเครื่องยนต์รถดัมพ์สีน้ำเงินค่อย ๆ เงียบลง
เฉินโม่นั่งอยู่บนเบาะคนขับ สีหน้าเคร่งขรึมพลางเช็ดคงหมิง
ดาบยาวสีขาววาววับเป็นประกายเย็นเยียบ สะท้อนดวงตาซ้ายของเฉินโม่
ชื่อชื้อนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ ขาหน้าทั้งสองข้างไขว้กอดอก
เอ่ยกับเฉินโม่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ไอ้หนู ฟังให้ดี”
“เดี๋ยวพอเข้าไป ฉันจะปลดปล่อยพลังตัวประหลาดออกมาเต็มกำลัง”
“ช่วยปิดกั้นภาพลวงตาทางจิตของไอ้ลูกตานั่นให้ชั่วคราว”
“แต่คงอยู่ได้ไม่นาน อย่างมากก็สามนาที”
“แกต้องสับมันให้ตายภายในสามนาทีนี้!”
มือของเฉินโม่ชะงักไป
ดวงตาข้างเดียวเหลือบมองเจ้าลาที่อยู่ข้างตัว
“ง่ายแค่นี้เอง?”
“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?”
ชื่อชื้อแสยะปากลา เผยฟันซี่ใหญ่เรียงเป็นแถว
“จากนั้นลูกตาของมันเป็นของแก ส่วนอวัยวะที่เชื่อมต่ออยู่เป็นของฉัน”
เฉินโม่ไม่พูดอะไรอีก เพียงพยักหน้าช้า ๆ
พิษเยือกแข็งบนหัวไหล่ของเขาราวกับระเบิดตั้งเวลา
ส่วนมีดยาวโลหิตจันทร์ก็เป็นตัวบ้าที่ควบคุมไม่ได้
เขาต้องการพลังใหม่อย่างยิ่ง
พลังที่จะช่วยให้เอาตัวรอดได้ในโลกาวินาศนี้
คิดได้ดังนั้น เฉินโม่ก็ไม่ลังเลอีก
เสียบคงหมิงกลับเข้าที่เอว แล้วผลักประตูรถออก
“ไป”
ชื่อชื้อกระโดดลงจากเบาะข้างคนขับตามมาติด ๆ
คนหนึ่งคนกับลาหนึ่งตัวก้าวเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตว่านเจียฝูอีกครั้ง
ภายในซูเปอร์มาร์เก็ตยังคงมืดสลัว เงียบงันราวกับไร้ชีวิต