รถคันนำค่อย ๆ ลดความเร็ว ก่อนหยุดลงบนทางหลวงที่ทอดผ่านทุ่งข้าวสาลีสีทอง
เสียงของหลินลู่ดังมาจากวิทยุสื่อสาร
“รอก่อน ข้างหน้าเหมือนจะมีคน แต่มีคลื่นประหลาดอยู่ด้วย”
ทุกคนชะโงกหน้าออกไปโดยไม่รู้ตัว
มองไปยังเบื้องหน้า
สายตาของผู้เหนือมนุษย์เฉียบคมขึ้นมาก
บนทางหลวงที่ทอดยาวสุดสายตา
มีจุดดำ ๆ ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
มันเคลื่อนมาทางขบวนรถอย่างเชื่องช้า ไม่เร็วไม่ช้า
ตัวประหลาดงั้นหรือ?
ทุกคนลงจากรถตามหลินลู่
ต้าเหนียวขยับกำปั้นเตรียมพร้อมต่อสู้
เฉินโม่เก็บมีดผ่าตัดไว้ในแขนเสื้อ
จูงลาเดินลงจากรถ แล้วมองไปยังจุดดำจากระยะไกล
เมื่อเงาดำนั้นเข้ามาใกล้ รูปร่างของมันก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
เป็นชายชราคนหนึ่ง
เมื่อเข้ามาใกล้กว่านั้น ทุกคนก็เห็นคนที่กำลังเดินมาชัดเจน
ชายชราสวมเสื้อคลุมมีฮู้ดสีดำ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง
ร่างงองุ้ม หนวดเคราครึ่งขาวครึ่งดำขึ้นเต็มคาง
เบ้าตาลึกโหล ผิวหนังเหี่ยวย่นราวกับเปลือกไม้แห้ง
มือหนึ่งถือโซ่เหล็ก
ปลายโซ่ล่ามสิ่งมีชีวิตประหลาดที่มีเพียงหัวสิงโต
พอเห็นชายชราชัด ๆ เฉินโม่ก็ได้แต่สบถในใจ
นี่มันคนขับศพงั้นเหรอ?
โคตรหลอน
หลินลู่ ซูเชี่ยน และต้าเหนียวลงจากรถแล้ว ยืนอยู่หน้าสุดของขบวน
ทั้งสามกระจายตำแหน่งกันเป็นรูปสามเหลี่ยม
เสี่ยวหย่ายืนอยู่ข้างซูเชี่ยน พร้อมเข้าไปช่วยได้ทุกเมื่อ
เหลาหยางยืนข้างหลินลู่ มือกำประแจที่กดอยู่บนกล่องสีดำ
ชายชราหยุดเดินห่างจากขบวนรถประมาณ 10 เมตร
“ไม่ต้องตื่นเต้น สวัสดีทุกคน ผมเป็นพ่อค้าเร่ ลำดับสาม”
ผ้าขาวที่พันอยู่บนศีรษะหลินลู่พลิ้วไหวทั้งที่ไม่มีลม แต่เห็นได้ชัดว่าเขาโล่งใจขึ้น ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
แล้วแนะนำตัวกลับ “ผู้รับรู้”