รถดัมพ์ค่อย ๆ ขับออกจากปากทางเข้าหมู่บ้าน
ต้าเหนียวนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ ร่างกำยำเบียดจนเต็มที่นั่ง บาดแผลบนตัวกำลังสมานตัวอย่างช้า ๆ
เฉินโม่เห็นแล้วใจหาย นี่คือความสามารถในการฟื้นฟูของลำดับมนุษย์สัตว์อย่างนั้นหรือ
ทั้งสองคนต่างเงียบงัน
การต่อสู้อย่างดุเดือดในหมู่บ้านเมื่อครู่ทำให้ทั้งคู่ยังตั้งสติไม่เต็มที่
ตอนนี้เฉินโม่เริ่มคิดคำนวณเรื่องกรงเล็บชิ้นนั้น
วัสดุที่ได้จากตัวประหลาดซึ่งใกล้จะถึงระดับสอง
แม้เฉินโม่จะใช้มันไม่ได้ แต่แค่คิดด้วยนิ้วเท้าก็รู้ว่าของชิ้นนี้คงมีมูลค่าประเมินไม่ได้
พูดกันตามตรง ต้าเหนียวเป็นคนเปิดฉากโจมตีเป็นหลัก หากไม่มีเขา ต่อให้เฉินโม่สู้ตายกับคนป่าขนดกที่บาดเจ็บ เกรงว่าผลลัพธ์ก็คงเลวร้ายไม่ต่างกัน
ต้าเหนียวไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้
ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่รู้ เพียงแต่ตอนนี้ลมหายใจของต้าเหนียวแผ่วลงมาก บางทีอาจยังไม่มีโอกาสคิดถึงเรื่องขอส่วนแบ่ง
พอกลับถึงค่าย ของชิ้นนี้คงเก็บไว้ไม่ได้แล้ว
รถหยุดอยู่รอบนอกค่าย รถบัญชาการดัดแปลงขนาดใหญ่สีดำจอดอยู่ริมทาง
หลินลู่พิงรถอยู่ ผ้าขาวผืนเป็นเอกลักษณ์ปิดดวงตาไว้
ข้าง ๆ คือเสี่ยวชี ผู้ช่วยคนขับรถให้ต้าเหนียว
เมื่อครู่ตอนที่ได้ยินเสียงกรีดร้อง ต้าเหนียวเตรียมจะไปช่วย แต่เสี่ยวชีห้ามไว้โดยอ้างว่าใกล้มืดแล้ว
ต้าเหนียวจึงให้เสี่ยวชีขับรถพาพี่มีดกับพวกกลับค่ายไปก่อน
ตอนนี้เสี่ยวชียืนอยู่กับหลินลู่ ก้มหน้าพูดอะไรบางอย่าง
ต้าเหนียวเงยหน้ามองแวบหนึ่ง ก่อนผลักประตูรถแล้วลงไป
เขากระโดดลงจากรถ เดินไปหาหลินลู่แล้วเกาหัว
“กลับไปพักผ่อน”
หลินลู่เป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน