ชื่อชื้อกับเฉินโม่สบตากัน ก่อนอีกฝ่ายจะเป็นคนเอ่ยขึ้นก่อน
“พี่จ้าว ไม่เจอกันตั้งหลายวัน เก่งขึ้นนี่!”
“ขึ้นไปถึงลำดับสามแล้วเหรอ?”
ชื่อชื้อใช้กีบตบหน้าอกจ้าวซานเหอเบา ๆ เสียงทึบดังปึง ๆ
“จุ๊ ๆ ๆ หุ่นแน่นขึ้นเยอะเลยนะ”
“ฉันคิดถึงนายแทบแย่แน่ะ”
พูดจบเจ้านี่ก็ยื่นหน้าแบนยาวเข้าไปใกล้ ใบหน้าลาแทบจะแนบกับจมูกของจ้าวซานเหอ
“เป็นไงบ้าง? แก่นผลึกระดับสี่ก้อนนั้นช่วยภูตตัวน้อยไว้แล้ว ยังเหลือบ้างไหม?”
มุมปากจ้าวซานเหอกระตุก เขาฝืนยิ้มพลางส่ายหน้า
“แก่นผลึกก้อนนั้นใช้ช่วยเหล่าซูจนหมดแล้ว”
“นายก็รู้ว่ายาต้องห้ามส่งผลย้อนกลับรุนแรงแค่ไหน...”
“หมดแล้วเหรอ?”
ตาลาของชื่อชื้อเบิกกว้าง มันเจ็บปวดราวกับถูกควักหัวใจ
“ผลาญของชัด ๆ! สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว!”
“ไปซื้อกับข้าวที่ซูเปอร์มาร์เก็ต อย่างน้อยก็ต้องขอเงินทอนบ้างสิ?”
ระหว่างที่ชื่อชื้อร้องโอดครวญ มันก็สอดกีบเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของจ้าวซานเหออย่างเป็นธรรมชาติ
ฉกบุหรี่หัวจื่อที่เพิ่งแกะซองและสูบไปสองมวนออกมา
ท่าทางคล่องแคล่วราวสายน้ำไหล เมามือเสียจนชวนให้คนปวดใจ
“เอ๊ะ? นั่นมัน...”
นั่นเป็นของส่วนตัวที่จ้าวซานเหอเก็บไว้นาน ปกติเขายังเสียดายไม่กล้าสูบ แต่วันนี้รู้ว่าจะได้เจอหลินลู่ จึงหยิบออกมาแกะซองเป็นพิเศษ
จ้าวซานเหอกำลังจะยื่นมือไปแย่ง
แต่ชื่อชื้อพลิกตัวเสียก่อน โยนบุหรี่ไปให้เฉินโม่ที่อยู่อีกฝั่ง
“ลูกพ่อ รับไป!”
เฉินโม่รับไว้มั่นคง สะบัดบุหรี่ออกมาคาบไว้หนึ่งมวนอย่างชำนาญ ก่อนยัดอีกมวนใส่ปากชื่อชื้อ
“แชะ”
เปลวไฟจากไฟแช็กพุ่งวาบขึ้น