เฉินโม่กระตุกมุมปาก
เจ้าเฒ่าเจ้าเล่ห์นี่ หูดีกว่าเรดาร์เสียอีก
เมื่อครู่เขากับจ้าวซานเหอคุยกันเสียงเบาแทบกระซิบ ยังอุตส่าห์ได้ยินอีกหรือไง?
เฉินโม่คาบบุหรี่ สูดควันเข้าปอดลึก ๆ ก่อนพ่นควันสีขาวออกมาช้า ๆ
「ในเมื่อหัวหน้าหลินได้ยินหมดแล้ว ยังจะถามอะไรอีก?」
「อ้อมทางช้าเกินไป」
「ผมเป็นคนใจร้อน รอไม่ไหวตั้งครึ่งเดือน」
หลินลู่ดูเหมือนจะคาดคำตอบนี้ไว้แต่แรก เขาพยักหน้าโดยไม่คิดห้าม
「กำลังหลักของประกายไฟจะใช้ถนนวงแหวน อ้อมไปทางตะวันตกของเมือง」
「พวกคุณจะตัดผ่านตัวเมืองไปตามถนนสายกลาง」
「ถ้ายังไม่ตาย อีกครึ่งเดือนค่อยไปเจอกันบนทางหลวงแผ่นดินทางใต้ของเมืองปู้เย่」
เฉินโม่ฉีกยิ้ม เผยฟันขาววับ
「ได้」
「ถึงตอนนั้นหัวหน้าหลินอย่าให้พวกเรารอนานล่ะ」
.........
จ้าวซานเหอยืนถือกระบี่ยาวชิงเฟิงอยู่กลางม่านฝนพรำ มองกลุ่มคนที่กำลังส่งมอบของ
เหล่าผู้ลี้ภัยช่วยกันขนเสบียง พลางฟังคำสั่งจากคนของประกายไฟ
「แค่ก ๆ.....」
เสียงไออย่างหนักดังขึ้น
ซูติ้งชวนใช้ไม้เท้าพยุงตัว ไม่รู้ว่าขยับมาอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไร
「หัวหน้าจ้าว......」
「บอกข่าวนั้นกับพวกเขา แบบนี้ดีจริงหรือ?」
จ้าวซานเหอไม่หันกลับไป ปล่อยให้สายฝนไหลผ่านแก้ม พึมพำกับตัวเอง
「ให้พวกเขาเลือกเองเถอะ」
「พวกเขาแข็งแกร่งกว่าที่เราคิดไว้มาก」
.........
สองชั่วโมงต่อมา ในที่สุดฝนก็หยุด
ขบวนรถประกายไฟที่ก่อนหน้านี้มีขนาดเล็กลง บัดนี้กลับขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง