“เอี๊ยด—”
รถประกายไฟหมายเลข 1 เบรกกะทันหัน
ยางรถครูดพื้นดินเยือกแข็ง ทิ้งรอยดำไว้สองเส้น
รถจอดข้างทาง
รถยังหยุดไม่สนิท
วาล์วลมก็ถูกเปิดล่วงหน้าแล้ว
บนใบหน้าของเหล่าหลี่มีรอยฝ่ามือแดงสดพาดอยู่
เขากลิ้งตกจากที่นั่งคนขับอย่างทุลักทุเล
หญิงวัยกลางคนที่ร้องโวยวายอยู่บนรถว่าต้องการพบลูกชายก็ตามลงมาติด ๆ
ทั้งคู่ดูราวกับเสียสติ
พุ่งตรงไปยังรถบัญชาการที่จอดรออยู่ข้างหน้า
“หัวหน้าซู! หัวหน้าซูอยู่ไหน?!”
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วยเร็วเข้า!”
“หลิวย่วนไม่ไหวแล้ว! กำลังจะขาดใจ!”
ซูเชี่ยนเพิ่งอุ้มเสี่ยวหย่าลงจากรถ
พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
หลิวย่วนเป็นหัวหน้ารถคันที่ 1
ถึงจะมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้าง
แต่ก็จัดการดูแลรถคันที่ 1 ได้อย่างเป็นระเบียบ
นับเป็นคนมีความสามารถที่หาได้ยาก
ซูเชี่ยนปล่อยมือจากเสี่ยวหย่า
แล้วพุ่งไปยังรถประกายไฟหมายเลข 1 ด้วยความเร็วที่สุด
“หลีกไป! อย่าขวาง!”
เธอผลักเหล่าหลี่ที่ขวางประตูรถออก แล้วมุดเข้าไปในห้องโดยสาร
ไม่กี่วินาทีต่อมา แสงสีเขียวมรกตก็สว่างวาบขึ้นภายในรถ
หลินลู่ยืนอยู่ข้างรถบัญชาการ คิ้วขมวดแน่น
ผ้าขาวที่ปิดตาพลิ้วไหวทั้งที่ไร้ลม
แม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
แต่จากเหตุการณ์ประหลาดที่รถนำขบวนเผชิญมา
เขาก็พอปะติดปะต่อเรื่องราวได้คร่าว ๆ แล้ว
ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังเรียกเหล่าหลี่ที่กำลังจะเดินลุยหิมะไว้
“หยุดก่อน”
“เกิดอะไรขึ้น”
เหล่าหลี่สะดุ้งทั้งตัว เข่าอ่อนยวบ ทรุดลงคุกเข่าในกองหิมะทันที
ฟันกระทบกันกึก ๆ ไม่กล้าเงยหน้ามองหลินลู่
“หะ...หัวหน้าหลิน...”