ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ขบวนรถแล่นออกจากทางหลวงแผ่นดิน เลี้ยวเข้าสู่ถนนดินขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ
ในที่สุดก็ชะลอจอดลงตรงเขตอาคารสร้างค้างขนาดใหญ่
รถชื่อชื้อหมายเลข 2 เบรกเอี๊ยดหน้าสำนักงานขายบ้านที่ถูกทิ้งร้าง
“เอี๊ยด—”
ประตูรถเปิดออก
เฉินโม่กระโดดลงจากรถ ยืดคอที่แข็งตึงอยู่เล็กน้อย
ไม่ไกลนัก ต้าเหนียวกับเสี่ยวหย่ามุดเข้าไปในอาคารที่สร้างค้างไว้ เริ่มตรวจค้นพื้นที่
ส่วนซูเชี่ยนกับจางเหม่ยลี่ก็เรียกคนธรรมดาให้เตรียมเสบียง
เฉินโม่เดินตรงไปยังรถบัญชาการของหลินลู่
หลินลู่ได้ยินเสียงฝีเท้า แต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้น
ยังคงเล่นโทรศัพท์มายาในมืออย่างเพลิดเพลิน
“มาแล้วเหรอ?”
“อืม”
เฉินโม่เดินไปหยุดข้างหลินลู่
ล้วงกล่องบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า เขย่าบุหรี่มวนหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้
จากนั้นก็เอ่ยขึ้น
“ฉันต้องออกไปข้างนอกสักรอบ”
มือที่กำลังเล่นโทรศัพท์ของหลินลู่ชะงักไป
เขายิ้มอย่างเข้าใจอยู่แล้วนิด ๆ
แต่ผลข้างเคียงจากผ้าปิดตาวัตถุพิสดารทำให้รอยยิ้มนั้นดูพิลึกอยู่บ้าง
“ของกินหมดแล้วเหรอ?”
เฉินโม่หน้าแดงขึ้นมา ก่อนจะกระแอมหนึ่งที
“แค่ก... ช่วงนี้เจ้าลานั่นกินจุขึ้นนิดหน่อย”
“แต่คุณก็รู้นี่ ลากินเก่งเป็นเรื่อง... ปกติ”
“ปกติเหรอ?”
หลินลู่หันมา น้ำเสียงเจือแววหยอกล้อ
“เมื่อวานต้าเหนียวมาฟ้องฉันว่าหมูบดกระป๋องที่วางไว้ในรถถูกขโมยไป”
“ซูเชี่ยนก็บอกว่า กลูโคสในรถพยาบาลหายไปสามขวด”
“ถ้ากินกันต่อไปแบบนี้ อีกไม่นานขบวนรถเราคงต้องเปลี่ยนชื่อเป็น ‘ขบวนรถผีหิวโหย’ แล้วละ”