ขายหน้าชะมัด
ขายหน้าสุด ๆ!
จ้าวซานเหอกัดฟันกรอด ก่อนโบกมือไปทางด้านหลัง
“ซูติ้งชวน!”
“ปลุกมันขึ้นมา! อย่ามาทำขายหน้าที่นี่!”
ซูติ้งชวนหัวเราะขื่น ๆ ใช้ไม้เท้าพยุงตัวเดินกะเผลกเข้ามา คุกเข่าลงแล้วตบแก้มซุนฮ่าวเบา ๆ
“ซุนฮ่าว? ตื่นได้แล้ว!”
“อ๊าก! อย่ากินฉัน! อย่ากินฉัน!”
ซุนฮ่าวเบิกตาขึ้นทันที ดวงตาเหม่อลอย มือทั้งสองข้างสะบัดไปมาอย่างไร้ทิศทางกลางอากาศ
ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงค่อยเห็นซูติ้งชวนตรงหน้า รวมถึงค่ำคืนฝนตกที่คุ้นเคยรอบตัว
“ฮู่ว... ฮู่ว...”
ซุนฮ่าวหอบหายใจถี่ ๆ แผ่นอกกระเพื่อมรุนแรง แล้วเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัวเพื่อมองหาเฉินโม่
พอเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาสีฟ้าเหมือนลูกแก้วคู่หนึ่งพอดี
ตุ๊กตาบาร์บี้ตัวหนึ่งโผล่พรวดมาตรงหน้า ศีรษะหมุนรอบตัว 360 องศา
“พี่ชาย มาเล่นกับหนูสิ!”
“อ๊าก!!! ผีหลอก!”
ร่างซุนฮ่าวเด้งขึ้นจากพื้นเหมือนปลาที่ถูกโยนขึ้นฝั่ง ก่อนจะร่วงลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง
จากนั้นของเหลวอุ่น ๆ ก็ไหลแผ่ลงมาตามเป้ากางเกงของเขา
หยดลงสู่ค่ำคืนฝนพรำอันหนาวเหน็บ แล้วลอยเป็นไอขาวจาง ๆ
ทุกคนต่างชะงักงัน
ต้าเหนียวอ้าปากค้าง เกาหัวล้านแกรก ๆ แล้วมองเป้ากางเกงของซุนฮ่าวที่ยังมีหยดน้ำไหลลงมา
จางเหม่ยลี่ถอยหลังไปสองก้าว ยกมือปิดจมูกอย่างรังเกียจ รองเท้าส้นสูงเหยียบลงในแอ่งน้ำจนเกิดระลอกคลื่น
แม้แต่ชื่อชื้อก็หยุดเคี้ยวเมล็ดแตง หรี่ตาล่อคู่โตมองคราบสีเข้มที่กำลังขยายวงอย่างรวดเร็วตรงเป้ากางเกงของซุนฮ่าว