เหลาจางมองคนกลุ่มนี้ผลัดกันพูดรับส่ง จนแทบโมโหปอดระเบิด
นี่มันทีมรถบ้าอะไรกัน?
ชัด ๆ ว่าเป็นแก๊งต้มตุ๋น!
“ดี! ดี! ดี!”
เหลาจางพูดคำว่าดีติดกันสามครั้ง โกรธจนหัวเราะออกมา
“พวกแกสมคบกันหลอกฉันใช่ไหม?”
“ในเมื่อพวกแกบอกว่ามันไม่อยู่ งั้นกล้าให้ฉันค้นดูไหม?”
เหลาจางกวาดตามองทั่วค่าย
“ถ้าค้นไม่เจอ เรื่องเข้าร่วมฉางหมิง ฉันอนุมัติให้ทันที”
เฉินโม่ทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น
ยกปลายเท้าขยี้จนดับ
ดูท่าคงต้องใส่ไม้แข็งหน่อย
ไม่อย่างนั้นตาแก่นี่คงไม่ยอมเลิกรา
“ค้นก็ได้”
พูดแล้วเฉินโม่ก็ปัดหิมะบนไหล่
น้ำเสียงเย็นชาลงเล็กน้อย
“แต่ถ้าค้นไม่เจอ ทั้งที่คุณลุงจางยกพวกมาวุ่นวายตั้งแต่เช้าตรู่แบบนี้”
“ก็คงต้องให้คำอธิบายกันหน่อยใช่ไหม?”
“ถึงพวกเราจะเป็นทีมรถเล็ก ๆ”
“แต่ก็ไม่ใช่ใครจะมารังแกกันได้ตามใจ”
เหลาจางเชิดคอขึ้น ชี้กระจกในมือ
“ถ้าค้นไม่เจอ กระจกทองแดงบานนี้เป็นของนาย!”
“แล้วเรื่องฉางหมิงล่ะ?”
“อนุมัติ!”
“ตกลง!”
เฉินโม่รับคำอย่างไม่ลังเล
หลินลู่กับคนอื่น ๆ มองเฉินโม่ที่ดูมั่นใจเต็มเปี่ยม
ต่างก็เข้าใจตรงกันและเลือกที่จะเงียบ
เหลาจางไม่พูดพล่ามอีก
เริ่มค้นค่ายจนข้าวของกระจัดกระจายทันที
เขามุดเข้าไปในรถบัญชาการของหลินลู่ก่อน