ความคิดนี้ผุดขึ้นมา
แล้วก็เติบโตในใจเฉินโม่ราวกับวัชพืชที่งอกงามอย่างบ้าคลั่ง
“ไม่อย่างนั้นหาโอกาส...ลองดูดีไหม?”
ชื่อชื้อรู้ความคิดของเฉินโม่ดีเกินไป
“อย่าบอกนะว่านายก็อยากเข้าไปนอน?”
เฉินโม่ย้อนถาม
“ไม่ได้หรือไง?”
ชื่อชื้อกวาดตามองเฉินโม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าลาของมันเผยแววประหลาด
“จะว่าได้ก็ได้...”
“แต่ไอ้นี่มันเอาไว้ให้คนตายใช้ หรือไม่ก็พวก ‘ของไม่สะอาด’ อย่างเรา”
“ถึงนายจะเป็นสัตว์ แต่...เอาเข้าจริง ร่างกายก็ยังเป็นมนุษย์สองขาอยู่ดี”
เฉินโม่ชะงักไป
คำพูดของชื่อชื้อฟังหยาบคาย แต่ก็มีเหตุผล
คุณสมบัติของโลงศพนี้ยังไม่ชัดเจน ตอนนี้รู้แค่ว่ามันใช้ได้ผลกับตัวประหลาดและวัตถุพิสดาร
ถ้ามนุษย์เข้าไปนอนจะเกิดผลข้างเคียงอะไรหรือเปล่า ไม่มีใครรู้
ความเสี่ยงสูงเกินไป
เฉินโม่สูดหายใจลึก ข่มความวู่วามในใจเอาไว้
“นายพูดถูก”
“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา”
ช่างเถอะ ไว้หาไอ้โชคร้ายที่ไม่รู้จักเจียมตัวมาลองก่อน
ขณะที่เฉินโม่เริ่มคิดว่าจะไปหาหนูทดลองจากที่ไหน
วิทยุสื่อสารบนรถก็ดังขึ้น
“สภาประกายไฟ มาที่ข้างรถบัญชาการ กินข้าวพร้อมกัน”
..........
บรรยากาศภายในค่ายประกายไฟผ่อนคลายลงเล็กน้อย