เฉินโม่กับชื่อชื้อมองสบตากัน ต่างเห็นแววฉงนในดวงตาของอีกฝ่าย
เกิดอะไรขึ้น?
หรือของชิ้นนี้จะเป็นวัตถุพิเศษอะไรสักอย่าง?
ดูท่าหัวหน้าหลินจะซ่อนอะไรไว้ไม่น้อยเลย
ในตอนนั้นเอง
มีคนเคาะกระจกรถ
“ก๊อก ๆ ๆ!”
เสียงใหญ่เป็นเอกลักษณ์ของต้าเหนียวพลันดังลอดกระจกเข้ามา
“หัวหน้าหลิน! หัวหน้าหลิน!”
ร่างของหลินลู่ชะงักเกร็ง
เขาเหลือบมองโจ๊กบนโต๊ะ
แล้วกดเปิดกระจกรถข้างตัว
“มีอะไร?”
ต้าเหนียวมองคนในรถอยู่แวบหนึ่ง
ก่อนจะเอ่ยเสียงอู้อี้
“หลิวย่วนเพิ่งปฐมพยาบาลเสร็จ ช่วยชีวิตไว้ได้แล้วครับ”
“หัวหน้าซูบอกว่าซี่โครงหักไปหลายซี่ ต้องพักฟื้นเงียบ ๆ สักสองสามวันครับ”
พอได้ยินเช่นนั้น
คิ้วของหลินลู่คลายลงเล็กน้อย
เขาพยักหน้าให้อีกฝ่าย
น้ำเสียงกลับมาเย็นชาเหมือนเคย
“ดี”
“ไปทำงานเถอะ”
ต้าเหนียวเหลือบมองคนในรถอีกครั้ง
ไม่ได้พูดอะไรต่อ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่ค่าย
ภายในรถกลับมาเงียบอีกครั้ง
หลินลู่ค่อย ๆ ยกถ้วยโจ๊กขึ้นมา
แล้วจิบเบา ๆ
เหลาจางดับก้นบุหรี่
ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่ก้นกางเกง
“ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ลงมือทำงานกันเถอะ”
“เริ่มจากต่อสัญญาณให้ติด แล้วจัดการเรื่องสถานะ ‘ฝากตัว’ ของพวกนายให้เรียบร้อย”
ระหว่างพูด แหวนบนมือเหลาจางพลันเปล่งแสงสีขาววาบ
วัตถุสีดำสนิทชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นบนโต๊ะ มีเส้นผ่านศูนย์กลางถึงครึ่งเมตร
เฉินโม่มองกล่องดำที่มีรูปร่างคล้ายฝาหม้อ
ทั่วทั้งตัวแผ่คุณสมบัติของวัตถุพิสดารออกมา
เขาหรี่ตาแล้วถามเหลาจาง
“นี่คืออะไร?”
เหลาจางหัวเราะหึ ๆ
ก่อนจะอุ้ม “ฝาหม้อดำ” เดินออกจากรถบัญชาการ
“นี่คือลูกข่ายของสถานีปลายทางวัตถุพิสดารฉางหมิง วัตถุพิสดารอันดับ 97,210”
“ถ้าไม่อยู่ในเขตใจกลางคลื่นยักษ์ เจ้านี่ก็ส่งสัญญาณออกไปได้หลายร้อยกิโลเมตร”