เฉินโม่วางถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่กินหมดแล้วลง ใช้ปลายแขนเสื้อเช็ดปากอย่างไม่รีบร้อน
เงยหน้าขึ้นสบตาทุกคน
แล้วฝืนยิ้มออกมา
“อยากรู้ว่าทำไมเหรอ?”
“เพราะลาตัวนั้นไม่ได้คิดจะไปกับตาแก่นั่นตั้งแต่แรกแล้ว”
“อย่าลืมสิ ฉันเป็นผู้มีลำดับผู้ฝึกสัตว์ ชื่อชื้อคือ ‘สัตว์อสูรคู่พันธสัญญา’ ของฉัน”
เฉินโม่จงใจโยนทุกอย่างไปให้ลำดับผู้ฝึกสัตว์ที่ตัวเองกุขึ้นมา
ยังไงทั้งขบวนรถก็ไม่มีผู้ฝึกสัตว์คนที่สอง เขาจึงพูดจาเหลวไหลได้ตามใจ
“นายว่าไงนะ?”
ซูเชี่ยนชะงักเล็กน้อย เรือนร่างอวบอิ่มขยับขึ้นลงช้า ๆ ก่อนมองเฉินโม่อย่างสงสัย
ต้าเหนียวเบิกตากว้างจนแทบถลน
“นายหมายความว่า... ชื่อชื้อ... จะวิ่งกลับมาเองงั้นเหรอ?”
เฉินโม่ล้วงแก่นพลังงานสีทองจาง ๆ ออกจากอกเสื้อ แล้วเช็ดมันกับมือ
“ไม่ใช่แค่วิ่งกลับมาหรอก”
เขาเก็บแก่นพลังงานอย่างเชื่องช้า
“แต่มันจะกลับมาพร้อมข้าวของทั้งหมดในกระเป๋าของตาแก่นั่น”
ไม่รู้ว่าทางชื่อชื้อเป็นยังไงบ้าง ป่านนี้ก็น่าจะเรียบร้อยแล้ว
ทุกคนมองหน้ากัน ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง!
จากนั้นค่อย ๆ หันไปมองหลินลู่
หลินลู่แบมือ ยักไหล่
“อย่ามองฉัน ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น”
“ฉันแค่คิดว่า สมาชิกสภาประกายไฟของเรากว่าจะอยากทำอะไรสักอย่างได้ มันก็ไม่ง่ายนี่นา จะไม่สนับสนุนอย่างไม่มีเงื่อนไขสักครั้งได้ยังไง?”
ทุกคน: ฉันไม่เชื่อนายหรอก!
เวลานั้นเอง เหลาหยางก็ถามคำถามสำคัญที่สุด “แล้วนายมั่นใจได้ยังไงว่าชื่อชื้อจะสู้ตาแก่นั่นไหว?”
“ถ้าชื่อชื้อกลับมาไม่ได้ นายก็ขาดทุนยับเลยไม่ใช่เหรอ?”
พอพูดถึงเรื่องนี้ เฉินโม่ก็อดเหงื่อตกไม่ได้
จากที่คาดการณ์ไว้แต่แรก ตาแก่นั่นคงไม่ถึงกับฆ่าชื่อชื้อหรอก