ชายชราจูงชื่อชื้อ ฮัมเพลงเดินเอื่อย ๆ มุ่งหน้าไปยังที่ไกล
เฉินโม่หันไปมองเหลาจาง แล้วสบตากับหลินลู่ ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
หลินลู่เข้าใจทันที จึงเรียกทุกคนขึ้นรถ
“ทุกคนเร่งความเร็ว รีบไป!”
ซูเชี่ยนกับคนอื่น ๆ กำลังจะอ้าปากซักถามเฉินโม่ แต่กลับถูกหลินลู่เร่งให้ขึ้นรถเสียก่อน
“มีอะไรค่อยคุยกันทีหลัง ไปก่อน!”
ต้าเหนียวงุนงงไปหมด ร่างกำยำเบียดอยู่ในรถออฟโรด มือคว้าหัวโล้นของตัวเองแน่น
“ทำไมล่ะ?”
ทุกคนเชื่อใจหลินลู่ จึงยอมทำตามคำสั่งชั่วคราว ขึ้นรถแล้วเร่งออกไป
……
รัตติกาลมาเยือน
ค่ายพักแรมของขบวนรถประกายไฟ
กองไฟลุกโชนอยู่หน้ารถดัมพ์สีน้ำเงิน
เฉินโม่กระชับเสื้อผ้า ยิ่งเดินทางขึ้นเหนือ อากาศก็ยิ่งหนาว
เขาหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสผักกาดดองหมักเก่าแก่ขึ้นมา แล้วก้มหน้ากินอย่างตะกละตะกลาม
“เฉินโม่!”
เฉินโม่ยังไม่ทันกลืนบะหมี่ในปากลงไป
ร่างอวบอิ่มของซูเชี่ยนก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
ทรวงอกอวบอิ่มคู่หนึ่งกินพื้นที่ในสายตาของเขาจนหมด
“นายยังมีอารมณ์กินบะหมี่อีกเหรอ?”
ตอนนี้อกของซูเชี่ยนกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่าโกรธจนแทบระเบิด
เสี่ยวหย่าหลบอยู่ข้างหลังซูเชี่ยน แก้มป่องจนกลม ดวงตาฉ่ำน้ำ
เห็นชัดว่าไม่พอใจที่เฉินโม่ขายเพื่อนเล่นของเธอทิ้ง
เฉินโม่ค่อย ๆ กลืนบะหมี่ในปากลงไปอย่างไม่รีบร้อน แล้วยกถ้วยบะหมี่ขึ้นซดน้ำซุปอึกใหญ่
“เอิ๊ก~”
ต้าเหนียวเดินตามมาด้วย พลางเกาหัวโล้น
“เฉินโม่ ทำไมนายต้องปิดบังพวกเราด้วย?”
“ลาตัวนั้น…ไม่สิ ชื่อชื้อตัวนั้นเป็นสัตว์กลายพันธุ์ระดับ 2”