มือที่หลินลู่กุมถ้วยชะงักเล็กน้อย
คำถามนี้ หลิวย่วนถามมาไม่ต่ำกว่าสามครั้งแล้ว
นับตั้งแต่รถบัสเกิดเหตุ และหลิวย่วนเกือบถูกกลุ่มผู้รอดชีวิตที่ตกอยู่ในภาพหลอนรุมตีจนตาย
สภาพจิตใจของผู้หญิงคนนี้ก็เปลี่ยนไป เธอรู้ดีว่าในฐานะคนธรรมดา ยากจะมีชีวิตอยู่ได้นาน
ความรู้สึกไร้พลัง ความหวาดกลัวที่ไม่อาจกำหนดชะตาชีวิตตัวเองได้ คอยกัดกินจิตใจของเธออยู่ทุกขณะ
เธออยากแข็งแกร่งขึ้น อยากเป็นผู้เหนือมนุษย์
น้ำเสียงของหลินลู่สงบนิ่ง สงบนิ่งจนน่ากลัว
“หลิวย่วน”
“ฉันพูดไปหลายครั้งแล้ว”
“วิธีปลุกลำดับให้ตื่น ตอนนี้เท่าที่รู้มีแค่สองวิธี”
“หนึ่ง ตื่นขึ้นเองตามธรรมชาติ เธอก็รู้ เรื่องแบบนี้พูดกันไม่ได้”
“สอง ฉีดยาปลุกพลัง ซึ่งมีโอกาสตื่นขึ้นเพียงน้อยนิด”
ได้ยินเช่นนั้น หลิวย่วนเงยหน้าขึ้นทันที แววตาฉายความไม่ยินยอมอยู่เล็กน้อย
เธอชี้ไปยังโลงศพสีดำข้างกองไฟ น้ำเสียงสั่นเครือ แต่หนักแน่นผิดปกติ
“แล้วเฉินโม่ล่ะ?”
“เขาไม่ได้ตื่นขึ้นเองตามธรรมชาติ แล้วก็ไม่ได้ฉีดยา”
“ฉันได้ยินพี่เม่ยลี่พูดว่า เขาตื่นขึ้นมาได้เพราะกลืนกินแก่นผลึก...”
“ถ้าเขาทำได้ ทำไมฉันจะทำไม่ได้?”
“ฉันไม่กลัวตาย ฉันแค่กลัวว่าจะถูกใครเหยียบจมดินตายได้ตามใจ เหมือนหมาตัวหนึ่ง!”
หลินลู่ค่อย ๆ หันหน้าไปทางหลิวย่วน ดวงตาใต้ผ้าปิดตาดูราวกับกำลัง “มอง” เธอ
แม้เขาไม่ได้ใช้พลังอะไรเลย หลิวย่วนก็ยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น
ท้ายที่สุด หลินลู่ถอนหายใจ ส่ายหน้า น้ำเสียงเคร่งขรึมขึ้น