ชื่อชื้อเหลือบมองหลินลู่ที่อยู่ไม่ไกล
ชายตาบอดคนนั้นกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ย มือคีบบุหรี่ไว้ มองซ้ายมองขวา เห็นได้ชัดว่ากำลังสัมผัสถึงตัวประหลาดที่อยู่ใกล้ ๆ
หลิวย่วนย่อตัวอยู่ข้าง ๆ มองหลินลู่ด้วยแววตาห่วงใย
ชื่อชื้อพลิกตัว หงายท้องให้กองไฟแผดเผา แล้วเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
“ไม่ต้องห่วงหรอก เจ้านั่นหนังเหนียวจะตาย”
“ตอนนี้คนเข้าไปกันหมดแล้ว พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์”
ซูเชี่ยนถูกคำพูดของมันทำเอาพูดไม่ออก สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา
เธอทิ้งตัวนั่งลงบนยางรถข้าง ๆ แล้วไม่พูดอะไรอีก
มีเพียงสายตาที่ไม่เคยละจากโลงศพใต้ตัวชื่อชื้อเลย
.........
“แกรก—”
เสียงเครื่องตัดดังขึ้น
ข้างรถฮัมเมอร์ เหลาหยางนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น วางเครื่องตัดไว้ด้านข้าง
แล้วหยิบกรรไกรคู่หนึ่งที่ยาวเกือบครึ่งเมตรขึ้นมา
นี่คือวัสดุที่เขากับจางเหม่ยลี่ได้มาจากการฆ่าหญิงกรรไกรในเขตโรงงานร้าง
พลังเหนือมนุษย์สีน้ำเงินแผ่ขึ้นจากมือทั้งสองข้าง ห่อหุ้มกรรไกรทั้งคู่ไว้
เขาค่อย ๆ สอดมันเข้าไปในกันชนที่อ่อนตัวของรถฮัมเมอร์
หลังจากต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันครั้งก่อน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เหลาหยางคาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ในปาก พลางทำงานพลางบ่นพึมพำ
“เหม่ยลี่ อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ครั้งก่อนถ้าไม่ได้เธอช่วยเบี่ยงเบนความสนใจ กรรไกรคู่นี้คงตัดฉันขาดไปแล้ว”