ชื่อช่างพิลึกพิลั่น
พอมาอยู่บนหน้าลาเจ้าเล่ห์คู่นั้น
ก็ยิ่งดูชวนขบขัน
สัตว์กลายพันธุ์ระดับ 2
มีสติปัญญาครบถ้วน
เป็นตัวประหลาดที่ปิดกั้นการรับรู้ของหลินลู่ได้
แต่กลับมานั่งอยู่ข้างเขาในกางเกงขาสั้นตัวใหญ่สีชมพู
แผ่นหลังของเฉินโม่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นนานแล้ว
ร่างกายแนบชิดกับเบาะนั่งเย็นเฉียบ
เฉินโม่ใช่ว่าไม่กลัว ตรงกันข้าม เขากลัวแทบตาย
แต่ความโลภกลับเอาชนะความหวาดกลัวต่อตัวประหลาดได้ในเวลานี้
ลำดับ ผู้เหนือมนุษย์
คำไม่กี่คำนี้ราวกับมีมนตร์สะกด วนเวียนอยู่ข้างหูเฉินโม่
นี่คือโอกาส
โอกาสที่จะปีนออกจากโคลนตม แล้วทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในก้าวเดียว!
“งั้นคุณมาหาผมเพราะอะไรกันแน่?”
เฉินโม่บังคับให้ลิ้นกลับมารู้สึกอีกครั้ง
แล้วถามคำถามที่สำคัญที่สุดออกไป
เขาเป็นแค่คนธรรมดาที่อาจถูกขบวนรถทิ้งไว้ข้างหลังได้ทุกเมื่อ
ลาตัวนี้ต้องการอะไรจากเขา?
ต้องการให้เขาอึดทนงั้นหรือ?
หรืออยากให้เขาย่างมันฝรั่งเป็น?
“ฮี่ ๆ ไอ้หนู สมองยังไม่เละเป็นโจ๊กเพราะความกลัวสินะ”
ลาตัวนั้น หรือก็คือชื่อชื้อ
โยนมันฝรั่งที่แทะไปครึ่งหนึ่งเข้าปาก เคี้ยวดังกรุบกรับ
“พูดตามตรง พ่อแกน่ะ...”
“แค่ก พี่ชื้อของแกกำลังเจอเรื่องใหญ่เข้าแล้ว”
บนหน้าลาของชื่อชื้อกลับปรากฏความทุกข์ระทมแบบมนุษย์ขึ้นมาเล็กน้อย
“มีสัตว์ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงตัวหนึ่งกำลังไล่ฆ่าฉันอยู่”
“หมีตัวหนึ่ง หมีโง่ ๆ ที่เพิ่งลักลอบข้ามมาจาก ‘โลกหมิง’”
“สัตว์รุกรานลำดับ 3 ในหัวมีแต่เรื่องกินกับฆ่า สลัดยังไงก็ไม่หลุด น่ารำคาญชะมัด”
“ก็ตัวที่พวกนายเคยเห็นนั่นแหละ”
หมีประหลาด!
รูม่านตาของเฉินโม่หดวูบ
ตัวที่ไล่ตามท้ายขบวนรถมาไม่ใช่หมีประหลาดระดับ 3 ตัวนั้นหรือไง!
ที่แท้ลาตัวนี้ก็กำลังถูกหมีตัวนั้นไล่ฆ่าเหมือนกัน!
“มนุษย์อย่างพวกนายดึงดูดตัวประหลาดโดยกำเนิด