ต้าเหนียวยังพูดไม่ทันจบ เสียงกรีดร้องแหลมสูงก็ดังมาจากร้านขายของชำด้านหลัง
ทันใดนั้น ลมดำหลายสายก็พุ่งออกมาจากประตู ไม่นานก็รวมตัวเป็นเมฆดำบดบังดวงอาทิตย์ยามเที่ยง
ร่างหลังค่อมของหญิงชราซ่อนอยู่ในเงาเมฆดำ ไล่ตามต้าเหนียวมา...
เสียงของหญิงชราทะลุผ่านหมอกดำมา พร้อมความหวานเลี่ยนชวนขนลุกที่ราวกับจะสะกดวิญญาณ
“พ่อหนุ่ม หันกลับมามองฉันหน่อยสิ... มองดวงตาของย่าสิ สวยไหมล่ะ...”
คนธรรมดาที่กำลังค้นหาเสบียงอยู่แถว ๆ นั้นได้ยินต้าเหนียวตะโกนให้รีบหนี ก็แตกตื่นขึ้นมาทันที พากันแบกสัมภาระพะรุงพะรังวิ่งสุดชีวิตออกนอกหมู่บ้าน
หลี่กังซึ่งกำลังค้นหาเสบียงในบ้านชาวนาใกล้ ๆ ชะงักมือเมื่อได้ยินเสียงตะโกนของต้าเหนียว ก่อนรีบวิ่งไปทางปากหมู่บ้าน
แม้แต่ผู้เหนือมนุษย์ยังรับมือกับตัวประหลาดนั่นไม่ได้ ถ้าคนธรรมดาอย่างเขาเจอเข้า ไม่มีทางรอดแน่
แต่พอวิ่งออกจากบ้านชาวนา เขาก็เห็นต้าเหนียววิ่งผ่านไปอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นเสียงเรียกอ่อนโยนก็ดังมาจากด้านหลัง
“พ่อหนุ่ม ดวงตาของฉันสวยไหม?”
เมื่อได้ยินเสียงนั้น เขาก็หันไปมองโดยไม่รู้ตัว
เพียงแวบเดียว ชะตากรรมของเขาก็ถูกกำหนดไว้แล้ว
วินาทีต่อมา เขากรีดร้องอย่างน่าสยดสยอง ดวงตาทั้งสองข้างระเบิด เลือดสีแดงฉานปนวุ้นตาขุ่นข้นพุ่งทะลักออกมาเป็นเสียง “พุช พุช”
ปากหมู่บ้าน...
เฉินโม่ฟังเสียงตะโกนจากในหมู่บ้าน แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกถึงลางร้าย
หญิงชราที่แสร้งทำเป็นย่าใจดีอยู่ในหมู่บ้าน ศพไร้ดวงตาบนพื้น และเสียงร้องที่ดังมาจากในหมู่บ้านเมื่อครู่
ภาพประหลาดเหล่านี้เชื่อมโยงเข้าด้วยกัน...
เชื่อไว้ย่อมดีกว่าไม่เชื่อ