………..
ความเจ็บปวดราวกับเส้นประสาทถูกฉีกกระชากอย่างรุนแรง
ปะทุขึ้นจากส่วนลึกในเบ้าตาซ้ายของเฉินโม่
เขารู้สึกได้ว่าความเจ็บปวดแล่นไปตามกระดูกสันหลัง
แผ่คลุมเส้นประสาททั่วร่าง
ตอนนี้ไม่ใช่แค่เบ้าตาที่เจ็บอีกต่อไป
ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ไปทั่วทั้งร่างด้วย
เฉินโม่กัดผ้าขนหนูแน่น
เส้นเลือดบนขมับปูดโปน เสียงครางอู้อี้ดังออกจากปากเป็นระยะ
ร่างที่นอนอยู่บนเตียงผ่าตัดสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
มือทั้งสองขยำผ้าปูเตียงจนยับเป็นรูปทรงต่าง ๆ
เหงื่อเย็นไหลซึมออกจากรูขุมขนไม่หยุด ชุ่มผ้าปูเตียงใต้ร่าง
เมื่อการเย็บแผลดำเนินต่อไป
ความร้อนแผดเผาสุดขีดก็แล่นออกมาจากเบ้าตาซ้าย…
มันไม่ใช่แค่ความร้อนธรรมดา
แต่เป็นความร้อนรุนแรงราวกับเนื้อหนังถูกหลอมละลายและย่างจนสุก
บ้าฉิบ! ไอ้ลานี่ก็ไม่ได้บอกว่าจะเจ็บขนาดนี้นี่หว่า!
ทำไมไม่เหมือนที่มันพูดไว้เลย!
เฉินโม่กัดผ้าขนหนูพลางคำรามออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า
เขาฝืนลืมตาขวาอย่างยากลำบาก มองไปยังชื่อชื้อที่อยู่ข้างกาย
ชื่อชื้อยกขาหน้ากอดอก มองชายที่กำลังฝืนทนอยู่บนเตียงผ่าตัด
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของเฉินโม่ มันก็เหลือบมองอย่างเกียจคร้าน
“ปฏิกิริยาปกติ แค่พลังงานกำลังหลอมรวมกันเท่านั้น”
“อดทนหน่อย เดี๋ยวก็ผ่านไป”
“ทนผ่านไปได้ก็สำเร็จแล้ว”
เฉินโม่แอบด่าชื่อชื้อในใจ