จางเหม่ยลี่ดับก้นบุหรี่
เธอหันหลังกลับ รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นเป็นจังหวะ
แผ่นหลังเย้ายวนค่อย ๆ ห่างออกไปทางรถบัญชาการ
ไอ้หัวเหลืองเหลือบมองเฉินโม่ที่ลุกขึ้นจากพื้นด้วยความหวาดกลัว
ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลาย
สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดอะไร รีบสาวเท้าตามไป
เฉินโม่ขยับกล้ามเนื้อทั่วร่างที่แข็งเกร็ง
ความอ่อนแรงถาโถมเข้ามา
การต่อสู้ครั้งนี้
ทำให้ร่างกายของเขาแทบหมดเรี่ยวแรง
พิษเยือกแข็งยังคงอยู่บริเวณหัวไหล่
หลังจากถูกลดทอนฤทธิ์ด้วยการแปลงกายเป็นเขี้ยวโลหิตครั้งหนึ่ง
ตอนนี้มันกลับก่อตัวเป็นสมดุลกับพลังเหนือมนุษย์ในร่าง
แรงปรารถนาในการเข่นฆ่าที่กลืนกินสติของมีดยาวโลหิตจันทร์
ก็ถูกผนึกเอาไว้โดยสมบูรณ์
เฉินโม่มองแผ่นหลังของจางเหม่ยลี่ที่เดินจากไป
ในใจรู้สึกซับซ้อนอยู่ชั่วขณะ
หัวลาใหญ่โตตัวหนึ่งยื่นเข้ามาใกล้กะทันหัน
ชื่อชื้อทำสีหน้าเหมือนกำลังบอกว่า “รีบชมข้าสิ”
น้ำลายแทบหยดใส่หน้าเฉินโม่
“ไอ้หนู ตาแทบถลนออกมาแล้ว คนเขาเดินไปไกลแล้ว!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะปู่กระต่ายอย่างข้าคอยเฝ้าแก แล้วพากลับมา”
“ป่านนี้พวกนั้นคงโยนแกทิ้งไว้ในหุบเขาหิมะถล่มให้เป็นตัวประหลาดไปแล้ว”
เฉินโม่เหลือบมองมัน ไม่คิดจะต่อปากต่อคำ
ถึงเจ้าลาตัวนี้จะพูดจาเหลวไหลอยู่ตลอด
แต่คราวนี้ต้องยกความดีความชอบให้มันจริง ๆ
.......
สองวันต่อมา
หน้าค่ายชั่วคราวของค่ายประกายไฟ
“ท่ายืดเหยียด เริ่มได้! หนึ่ง! สอง! สาม! สี่!”
ชื่อชื้อสวมกางเกงในสีชมพูขาดรุ่งริ่ง
ยืนสองขาเหมือนมนุษย์ กีบหน้าทั้งสองข้างแกว่งไกวอย่างคล่องแคล่ว
มันใช้เสียงแหบห้าวเป็นเอกลักษณ์ตะโกนคำขวัญหนักแน่น