เป็นตัวเขาเอง
อีกคนหนึ่งที่เหมือนกับเขา
เขี้ยวโลหิต
“แกก็คือฉัน”
“ฉันก็คือแก”
“แต่เดิมเราก็เป็นหนึ่งเดียวกัน จะดิ้นรนไปทำไม?”
เขี้ยวโลหะแสยะยิ้ม เผยรอยยิ้มอำมหิต
เสียงแหบพร่าเจือกลิ่นคาวเลือด
มันค่อย ๆ ยกมีดยาวโลหิตจันทร์ในมือขึ้น
ปลายมีดชี้ไปยังเฉินโม่
“มองทะเลเลือดไร้สิ้นสุดนี่สิ มองดวงวิญญาณอาฆาตที่ตายด้วยน้ำมือแกสิ”
“แกเป็นคนฆ่าพวกเขา แกโหยหาพลัง แกโลภ แกเห็นแก่ตัว!”
“ฉันต่างหากที่ช่วยให้แกหนีรอดจากความตาย แล้วมีชีวิตอยู่ต่อได้!”
“เลิกยึดติดกับเหตุผลไร้สาระนั่น แล้วหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฉันซะ แกจะได้เป็นราชาแห่งดินแดนรกร้างแห่งนี้!”
เฉินโม่ไม่พูดอะไร
เขากำหมัดแน่น
ราชา?
เขาไม่อยากเป็นราชา
เขาแค่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ
มีชีวิตอยู่ต่อและกุมชะตาของตัวเองไว้ในมือ
ไม่ใช่ถูกมีดเล่มหนึ่ง หรือความปรารถนาบางอย่างควบคุม
เขี้ยวโลหิตมองเฉินโม่ที่ยังไม่เอ่ยปาก
ความอดทนของมันขาดสะบั้น
ร่างของมันหายวับไปในพริบตา
“ดูท่าแกยังไม่เข้าใจความสิ้นหวังที่แท้จริงสินะ”
วินาทีต่อมา
ฉึก!
เฉินโม่รู้สึกเย็นวาบที่หน้าอก
มีดยาวโลหิตจันทร์แทงทะลุร่างของเขาไปแล้ว
ความเจ็บปวดแสนสาหัสถาโถมเข้ามา สติเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว
ทะเลเลือดปั่นป่วนขึ้นอีกครั้ง กลืนกินเขาจนหมดสิ้น
.......
.......
ฉึก!
ฟันลงมาอีกครั้ง
ศีรษะของเฉินโม่ถูกฟันขาดอย่างแรง
กลิ้งไปในทะเลเลือด
สติจมดิ่งสู่ความมืดอีกครั้ง
.......
.......
ฉึก!
.......
ครั้งแล้วครั้งเล่า
ถูกฟันขาดกลางเอว ถูกหั่นเป็นชิ้น ๆ ถูกเฉือนเนื้ออย่างทรมาน