หิมะระเบิดกระจายออกในพริบตา
หัวลาของชื่อชื้อโผล่พ้นกองหิมะขึ้นมา
จากนั้นทั้งตัวก็ปีนตามขึ้นมา
ตอนนี้ร่างของมันเต็มไปด้วยบาดแผล กางเกงขาสั้นสีชมพูตัวเด่นถูกฉีกขาดจนรุ่งริ่ง
เหลือเพียงเศษผ้าห้อยติดตัวอยู่ไม่กี่เส้น
บาดแผลฉกรรจ์บนหน้าท้องลึกจนแทบมองเห็นลำไส้ที่ขยับอยู่ภายใน
“ถุย!”
ชื่อชื้ออ้าปากพ่นก้ามกระดูกชิ้นหนึ่งออกมา มีเศษเนื้อติดอยู่เล็กน้อย
ดวงตาลาโตมหึมาจ้องกองหิมะนูนอีกกองเขม็ง
พลังประหลาดสีดำเทากำลังปั่นป่วนอยู่ทั่วร่าง
เห็นได้ชัดว่าการจัดการพวกต่างถิ่นรุกรานที่เพิ่งลอบข้ามมาได้ตัวนี้
ทำให้ชื่อชื้อต้องจ่ายราคาไม่น้อย
ชื่อชื้อไม่หันกลับไป แต่กลับอ้าปากด่ากราด
“เหอถู! ไอ้พวกสารเลวสามตัว ยังมัวรอเหี้ยอะไรอยู่อีก!”
“อยากตายหรือไงวะ!!”
ใต้กองหิมะ สามพี่น้องตระกูลเฮ่อมองสนามรบทางนี้ผ่านช่องแคบ ๆ
ก่อนหน้านี้ที่หุบเขาหิมะถล่ม เหอถูหลบเชือกลากได้อย่างแยบยล
พอเห็นชื่อชื้อกระโดดขึ้นรถของเจ้าตาเดียว
ทั้งสามก็รู้แล้วว่าเจ้าลาน่ารังเกียจตัวนี้เป็นพวกเดียวกับขบวนรถประกายไฟ!
ถ้ารถตู้ไม่ได้ถูกหิมะทับ พี่น้องทั้งสามคงหนีไปตั้งนานแล้ว!
เมื่อได้ยินเสียงคำรามของชื่อชื้อ ร่างเหอถูก็แข็งทื่อขึ้นมาทันที
ถูกเจอตัวแล้วหรือ?
เหอถูทำมือบอกน้องชายทั้งสองให้เงียบ
ช่วยงั้นหรือ?
จะเอาอะไรไปช่วย!
ตั๊กแตนตำข้าวสีขาวตัวนั้นโจมตีเพียงครั้งเดียว ก็ทำให้มนุษย์หัววัวที่น่าสะพรึงกลัวบาดเจ็บสาหัส