ทั้งลานเงียบกริบ
เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก
ทุกคนแข็งค้างอยู่กับที่
เหลาหยางยืนงงอยู่ข้าง ๆ
ก่อนหน้านี้ให้เขาเชื่อมเสา ไม่ใช่ให้จางเหม่ยลี่เต้นหรอกหรือ?
ด้านล่างเวทีก็เงียบกริบไม่แพ้กัน
เต้นรูดเสา?
กับลาอีกตัวเนี่ยนะ?
แค่คิดภาพตามก็น่าพิสดารแล้ว
แต่ความเงียบอยู่ได้เพียงวินาทีเดียว
“อ๊าก——!!”
เสียงโห่ร้องกับเสียงผิวปากดังระงมขึ้นจากด้านล่างเวที
“สุดยอด!!”
ต้าเหนียวร้องลั่นอย่างตื่นเต้น กระบองเขี้ยวหมาป่าในมือกระแทกพื้นดังปึงปัง
“ท่านกระต่ายแม่งเจ๋งว่ะ!”
“เอาอีก! เอาอีก!”
เมื่อมีคนเริ่มก่อน ผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ก็พากันปล่อยตัวปล่อยใจ
ไม่สนฐานะตัวประหลาดของชื่อชื้ออีกต่อไป
พากันส่งเสียงเชียร์ ยิ่งวุ่นวายยิ่งชอบใจ
เฉินโม่: “.........”
เขามองเจ้าลาขาวดำที่ยืนอยู่กลางเวทีด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
มันสวมกางเกงในสีชมพู
ไอ้ลาจอมกวนตัวนี้กำลังเล่นอะไรของมัน
ชื่อชื้อลุกขึ้นยืนสองขา สะบัดโซ่ที่คล้องคอไปไว้ด้านหลัง
แล้วก้าวไปข้างหน้าช้า ๆ สองสามก้าว
กลางเวทีมีเสาเหล็กตั้งอยู่ต้นหนึ่ง เป็นเสาที่เหลาหยางเชื่อมให้จางเหม่ยลี่