「หลี่เสีย รอสแตนด์บาย」
เฉินโม่อุ้มคงหมิงไว้ในอ้อมแขน สะพายจันทร์โลหิตไว้บนหลัง
แล้วค่อย ๆ เดินไปยังหัวขบวนรถ
ทุกคนจากขบวนรถประกายไฟมาถึงกันหมดแล้ว ตอนนี้พวกเขารวมตัวกันอยู่ใกล้รถบัญชาการ
เหลาหยางคาบบุหรี่ไว้ในปาก ปลายบุหรี่สว่างวาบแล้วมอดดับ
เขาเชิดคางให้เฉินโม่
「ไม่เป็นไรใช่ไหม?」
พอพูดจบ ทุกคนก็หันมามอง
ซูเชี่ยนกับเสี่ยวหย่ามีสีหน้าเป็นห่วง
ส่วนจางเหม่ยลี่กับหลินลู่มีแววตาซับซ้อน
เฉินโม่แสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวทั้งปาก
「ยังไม่ตายหรอก」
เสียงไม่ได้ดังนัก แต่ทำให้ทุกคนโล่งอก
「ราชาจักจั่นน้ำแข็งระดับสี่ยังฆ่าฉันไม่ได้」
「พวกพื้นถิ่นระดับสามน่ะ นับเป็นตัวอะไรได้」
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจที่แขวนอยู่ของทุกคนก็คลายลงเล็กน้อย
ต้าเหนียวเดินเข้ามาใกล้เฉินโม่ แล้วชกเขาทีหนึ่ง
สีหน้าราวกับจะบอกว่าไอ้หนูนี่ไม่เลวเลยจริง ๆ
เฉินโม่หยุดมือ หันไปมองหลินลู่
「ทำไมจู่ ๆ ถึงหยุดล่ะ มีอะไรหรือเปล่า?」
เสียงของซูเชี่ยนดังมาจากด้านข้าง นุ่มนวลชวนฟัง
「วันนี้เป็นวันขึ้นปีใหม่ของยุคเก่า วันที่ 1 มกราคม」
วันขึ้นปีใหม่
ช่างเป็นคำสองคำที่ห่างไกลเหลือเกิน
เฉินโม่ไม่ได้จดจำวันที่พวกนี้ไว้เลย
พอได้ยินคำนี้ตอนนี้จึงรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง
ก็แค่เทศกาลหนึ่งของยุคเก่าเท่านั้น
หลินลู่เหมือนจะมองความคิดของเฉินโม่ออก
จึงเสริมขึ้นจากด้านข้าง
「ตั้งแต่เมืองฝานมาถึงหุบผาหิมะถล่ม ทุกคนเกร็งกันมากเกินไปแล้ว」
「ถือโอกาสใช้เทศกาลนี้ผ่อนคลายกันสักหน่อย」
เฉินโม่พยักหน้าช้า ๆ
ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ไม่นาน ข่าวที่ขบวนรถจะจัดงานฉลองปีใหม่ก็แพร่ไปทั่วค่าย
ทั้งคนจากขบวนรถประกายไฟ และชาวบ้านธรรมดาของขบวนรถคูถูที่เพิ่งถูกควบรวมเข้ามา
หลังจากผ่านคลื่นย่อยและหุบผาหิมะถล่มมา
ตอนนี้คนธรรมดาที่เหลืออยู่รวมแล้วมีเพียงยี่สิบกว่าคน
หลายคนดีใจจนน้ำตาไหล เสียงโห่ร้องดังขึ้นระลอกหนึ่ง
..........