เฉินโม่พิงเบาะนั่งข้างคนขับ
หอบหายใจแรง
ทั่วร่างมีบาดแผลเพิ่มขึ้นหลายสิบแห่ง
เลือดซึมออกจากบาดแผล เปียกชุ่มเสื้อผ้าที่สวมอยู่
ท้ายทอยยังคงรู้สึกเจ็บแปลบเป็นระยะ
เฉินโม่ส่องกระจกตรวจดู
บาดแผลที่คอไม่ลึก แต่เลือดไหลไม่หยุด
ชื่อชื้อนั่งอยู่ข้างคนขับ ปากก็บ่นด่าไม่หยุด
สบถคำหยาบสารพัด
“แม่งเอ๊ย เกือบโดนไอ้ลูกหมานั่นหลอกเข้าให้แล้ว!”
“ยุคนี้แม้แต่ตัวประหลาดยังฉลาดขึ้นขนาดนี้!”
“ถึงกับรู้จักใช้กลยุทธ์สามสิบหกประการแล้ว!”
พูดจบ ชื่อชื้อก็เหลือบมองเฉินโม่ผ่านกระจกมองหลัง
เฉินโม่ไม่สนใจเสียงเห่าของชื่อชื้อ
เริ่มเลิกเสื้อขึ้นตรวจบาดแผล
แผลทั่วร่างล้วนเกิดจากฝีมือตัวเอง
แต่ไม่รู้ทำไม ส่วนใหญ่กลับไม่ใช่แผลถึงตาย
เฉินโม่นึกถึงความสามารถสร้างภาพลวงตาของดวงตายักษ์ แล้วก็อดหวาดหวั่นไม่ได้
ถ้าสิ่งนั้นโจมตีทางกายภาพได้
เกรงว่าตัวเองคงตายอยู่ในภาพลวงตาไปแล้ว
ตรวจบาดแผลเสร็จ เฉินโม่ก็สั่งหลี่เสียด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง
“หลี่เสีย หาที่จอดหน่อย”
“ค่ะ...นายท่าน!”
รถดัมพ์ค่อย ๆ ชะลอความเร็วข้างทาง
เลี้ยวเข้าไปจอดในเขตบ้านร้างแห่งหนึ่ง
เฉินโม่ค้นหาชุดปฐมพยาบาลแบบง่ายที่ซูเชี่ยนให้ไว้จากกระบะท้าย
กระโดดลงจากรถ แล้วฉีกเสื้อตัวเองออก
เปิดขวดแอลกอฮอล์เล็ก ๆ ล้างแผล
แผลจากคมดาบที่แขนซ้ายปวดแปลบอย่างรุนแรง
เจ็บจนเขาแยกเขี้ยว
เฉินโม่กัดเสื้อเอาไว้ ไม่ยอมให้ตัวเองส่งเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว