ในเขตเมืองร้างของอูเจิ้น กำลังเกิดฉากไล่ล่าปีนป่ายข้ามสิ่งกีดขวางขึ้น
หวังเถิงสับขาวิ่งปรู๊ดปร๊าด ไต่กำแพงหลบหนีการไล่ล่าไม่หยุด
เกิดเสียง “ตึกตัก ตึกตัก” ดังขึ้น
สูทบนตัวเขาขาดรุ่งริ่งจนกลายเป็นริ้วผ้า ห้อยอยู่บนร่างราวกับสายเอี๊ยมสองเส้น
ผมแสกกลางยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง มือยังกำกระติกเก็บความร้อนไว้แน่น
ห่างไปหลายสิบเมตรด้านหลังเขา
หนึ่งคนหนึ่งลากลายเป็นเงาพร่า ไล่ตามไม่ลดละ
ชื่อชื้อวิ่งสี่เท้าจนลมตีขา เหยียบเครื่องปรับอากาศด้านนอกของตึกที่สร้างไม่เสร็จ ก่อนกระโจนพรวดราวกับละมั่งโดดหน้าผา
“ไอ้ลูกชาย! อย่าหนีสิ!”
“พ่อเอาของโปรดแกมาให้แล้ว ตบปากสักฉาด!”
กลางอากาศ มันยังไม่วายแสยะยิ้มโชว์ฟันซี่โต ตะโกนด่าทอใส่อีกฝ่ายไม่หยุด
“โฮ่ง!”
ตัวประหลาดระดับ 1 ที่ซ่อนอยู่ในเงามืดถูกเสียงรบกวน
มันพุ่งออกมาอย่างไม่รู้จักที่ตาย ร่างค่อย ๆ ปรากฏขึ้นด้านหลังชื่อชื้อ
ชื่อชื้อไม่แม้แต่จะหันไปมอง ยกขาหลังถีบสวนอย่างแรง
“ฉึก—”
หัวกับตัวของเงาดำระเบิดกระจุย แก่นผลึกสีแดงเข้มตกลงมาเม็ดหนึ่ง
ชื่อชื้อไม่มีเวลาสนใจเก็บ
มันอาศัยแรงสะท้อน พุ่งไปกลางอากาศจนกลายเป็นเงาสีชมพู ความเร็วเพิ่มขึ้นอีกครั้ง
เฉินโม่ถือดาบคู่ ไล่ตามมาติด ๆ
หลุมดำในตาซ้ายหมุนช้า ๆ ช่วยเพิ่มระยะการมองเห็นและจับเป้าหมายหวังเถิงที่อยู่ข้างหน้าได้
เขาฟันส่ง ๆ ทีเดียว ร่างมนุษย์ไร้หน้าตัวหนึ่งก็แยกออก