พูดถึงตรงนี้ เฉินโม่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองชื่อชื้อที่กำลังโก่งก้นเลียชาม แล้วดีดก้นบุหรี่ใส่
ชื่อชื้อสะดุ้งเฮือกเพราะโดนก้นบุหรี่ลวก เงยหน้าขึ้นจากชาม น้ำแกงสีแดงเปรอะเต็มปาก
พอเห็นก้นบุหรี่ที่เสี่ยวหย่าเก็บออกจากขนลา ชื่อชื้อก็สบถด่าไม่หยุด
“เฉินโม่ ไอ้เวรเอ๊ย!”
“เรียกพ่อทำไม? จะเติมข้าวอีกหรือไง?”
เฉินโม่ชี้ไปที่กู่ลู่บนพื้น
“เติมสิ! ต้องเติมอยู่แล้ว!”
“เจ้าตัวนี้ยกให้แก”
ชื่อชื้อมองตามนิ้วของเฉินโม่ไป สีหน้าลาก็เขียวคล้ำทันที
กู่ลู่ถูกมัดแน่นจนดิ้นไม่หลุด ถูกโยนทิ้งไว้ในแอ่งโคลน ทั้งตัวเปื้อนโคลนดำกับเมือกเหนียวเหนอะหนะที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร
กลิ่นเปรี้ยวเหม็นชวนคลื่นไส้โชยออกมาจากร่าง แถมหน้าตายังอัปลักษณ์ยิ่งกว่าก้อนหินในส้วมเสียอีก
“อ้วก—!”
“เฉินโม่ ไอ้เวรเอ๊ย!”
“แกเห็นพ่อเป็นอะไร? ถังขยะหรือไง?!”
ชื่อชื้อขย้อนคอ ก่อนรับก้นบุหรี่จากมือเสี่ยวหย่าแล้วขว้างใส่เฉินโม่
“แค่มองยังคลื่นไส้ แล้วบอกว่าบำรุงร่างกายอีกเหรอ?”
“ใครอยากกินก็ไปกินเอง! พ่อไม่กินของอัปมงคลแบบนี้หรอก!”
“ดูมันสิ ผอมเหมือนไก่แห้ง ๆ มีแต่กระดูกแทบไม่มีเนื้อ แถมยังเหม็นบูดอีกต่างหาก!”
“ถึงพ่อต้องอดตายแล้วกระโดดลงไปจากตรงนี้ ก็ไม่มีทางกินเข้าไปแม้แต่คำเดียว!”
พอชื่อชื้อโวยวายขึ้นมา บรรยากาศในค่ายก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“พรืด”
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนหัวเราะออกมาก่อน
จากนั้นเสียงหัวเราะก็แพร่กระจายไปทั่วฝูงชนราวกับติดเชื้อ
ต้าเหนียวหัวเราะหนักที่สุด ถึงกับตบต้นขาตัวเอง