เงาหกสายแห่งประกายไฟฉีกฟ้าเย็นยะเยือก ต่างสำแดงฝีมือเข้าปะทะเขี้ยวโลหิต
เมื่อเหอถูคำรามอย่างเกรี้ยวกราด กลิ่นอายพร้อมตายอย่างไม่หวั่นเกรงก็ปะทุขึ้นจากร่างของสามพี่น้อง
หลินลู่ที่อยู่นอกวงต่อสู้ขมวดคิ้ว ผ้าขาวผืนยาวพลันตึงขึ้น
เฉินโม่กำมีดยาวโลหิตจันทร์ในมือแน่น พลังเหนือมนุษย์ในร่างเริ่มไหลเวียน
ทุกคนพลันตั้งท่าราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจ จ้องสามคนกลางวงต่อสู้เขม็ง
พวกคนธรรมดารีบถอยหนีทันที แล้วหาที่หลบตามมุมต่าง ๆ
เหอถูควักหัวใจสีดำสนิทออกมาจากอกอย่างฉับพลัน
หัวใจนั้นดำมืดทั้งดวง ยังเต้นตุบ ๆ เบา ๆ และส่งกลิ่นเหม็นเน่า
เฉินโม่ใจหายวาบ จะปล่อยให้มันทำสำเร็จไม่ได้เด็ดขาด
เขาไม่ลังเลอีกต่อไป ยกดาบยาวพุ่งเข้าแทง
เหอถูหลบคมดาบได้
โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาออกแรงบีบด้วยนิ้วทั้งห้า บดหัวใจดวงนั้นจนแหลกคามือ!
รูม่านตาของเฉินโม่หดลง เขาถอยกรูดทันที
“ฉัวะ!”
ของเหลวสีดำกระจายออกมาทันที
หมอกดำหนาทึบแผ่กระจาย
ปกคลุมร่างของทั้งสามคนไว้
“แค่ก ๆ ๆ!”
“อะไรน่ะ! มองไม่เห็นแล้ว!”
เหลาหยางเองก็ตระหนักได้ว่าสถานการณ์ร้ายแรงแค่ไหน
เขายกแขนกลขึ้น ยิงลูกพลังงานหลายลูกใส่หมอกดำ
ลูกพลังงานจมหายไปในหมอกดำราวกับหินจมทะเล ไม่มีแรงสั่นสะเทือนใด ๆ ส่งกลับมา
ผ้าปิดตาของหลินลู่พุ่งเข้าไปในหมอกดำ กวาดโจมตีสะเปะสะปะไม่หยุด
พวกเขาล้อมหมอกดำไว้ แล้วระดมโจมตีจากระยะไกลอย่างต่อเนื่อง