เขตโรงงานร้างทางตะวันตก
รถฮัมเมอร์สองคันแล่นบดแอ่งน้ำบนพื้น
“ครืน—”
รถเบรกกะทันหัน โคลนกระเด็นฟุ้งขึ้นมา
จอดหน้าร้านขายของชำเล็ก ๆ ที่แขวนป้ายเขียนว่า “ร้านของชำเพื่อประชาชน”
ที่นี่คงเคยเป็นสิ่งปลูกสร้างที่รองรับพื้นที่โรงงาน
รอบด้านมีแต่ท่อขึ้นสนิมกับกำแพงอิฐแดงที่พังถล่มไปครึ่งหนึ่ง
ประตูรถเปิดออก ไอ้หัวเหลืองถือมีดพร้ากระโดดลงจากเบาะคนขับ
เขาวิ่งเหยาะ ๆ ไปที่ประตูรถด้านหลัง เปิดออกแล้วใช้มือกันกรอบประตูไว้
พลางเอ่ยอย่างประจบประแจง
“พี่ใหญ่ ถึงแล้วครับ”
ขาข้างหนึ่งในรองเท้าบู๊ตหนังสีดำยาวถึงเข่าก้าวลงมา
เหยียบลงบนแอ่งน้ำ แต้มโคลนกระเซ็นเปื้อนเป็นจุด ๆ
จางเหม่ยลี่ยังคงสวมเสื้อหนังรัดรูปสีดำ
ท่อนล่างเป็นกางเกงทรงดินสอสีดำ ขายาวเรียวเหยียดตรง
เธอกระชับเสื้อหนังที่สวมอยู่
ล้วงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า
“ในที่สุดก็เจอที่ที่ยังไม่ถูกกวาดไปจนเกลี้ยงสักที”
ไอ้หัวเหลืองรีบขยับเข้ามาอย่างรู้หน้าที่ “แชะ” เสียงไฟแช็กดังขึ้น
เหลาหยางลงจากรถอีกฝั่ง บนบ่าพาดแขนกลไว้ข้างหนึ่ง
เขาหมุนคอไปมา เสียงกรอบแกรบดังขึ้น
ลูกน้องอีกสองคนกระโดดลงจากรถฮัมเมอร์คันหลัง
ถือมีดพร้าเดินเข้ามาหา
เหลาหยางมองร้านขายของชำตรงหน้า
ประตูม้วนปิดสนิท มีคนพ่นตัวอักษรคำว่า “รื้อ” ตัวใหญ่ไว้ด้วยสีแดง
แต่ดูเหมือนยังไม่ทันได้รื้อ วันสิ้นโลกก็มาถึงเสียก่อน
“เอาละ เลิกบ่นได้แล้ว”