ชานเมืองหง
บนทางหลวงแผ่นดินสายเก่าทรุดโทรม
ลมหนาวยังคงพัดมา ปะปนด้วยเกล็ดหิมะเล็ก ๆ โปรยปรายประปราย
ขบวนรถประกายไฟเคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้า
ภายในชื่อชื้อหมายเลข 2
เฉินโม่เอนหลังอยู่บนเบาะคนขับ
สองแขนกอดคงหมิงไว้ หลับตาพักผ่อน
แผลผ่าตัดที่ตาซ้ายตกสะเก็ดแล้ว
แต่ลำคอของเขากลับไม่เคยหยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว
เสียงเด็กน้อยไร้เดียงสาดังออกมาจากปากเขา
「ไอ้ล่อโง่ แม่แกไม่เคยสอนหรือไงว่าสัตว์เดรัจฉานห้ามใส่ทอง」
ชื่อชื้อกำลังใช้กีบเช็ดสร้อยทองที่คออยู่บนเบาะข้างคนขับ
พอได้ยินเช่นนั้น หัวล่อก็เงยพรวดขึ้นมา
「ไอ้เด็กเวร พวกพื้นถิ่นชั้นต่ำ แกพูดอีกทีซิ」
เสียงในลำคอเฉินโม่เปลี่ยนเป็นเสียงหญิงสาวยั่วยวน หัวเราะคิกคัก
「ก็พูดถึงแกนั่นแหละ ไอ้ล่อขาสั้นโง่ ๆ ยังจะชื่อชื่อชื้ออีก ทำเป็นใส่ทองสวมเงินตามเขา」
「เล่นเป็นหรือเปล่าล่ะ」
ชื่อชื้อโมโหจนพ่นไอขาวออกมาจากรูจมูกสองสาย
ขนล่อตั้งชัน เกือบพ่นเสมหะใส่แผงควบคุมกลางรถ
「กูจะเย็ดบรรพบุรุษแก! ถ้าแน่จริงก็ไสหัวออกมาให้กูเห็นสิวะ」
「ไอ้สวะที่เอาแต่หลบอยู่ในร่างคนอื่น อาศัยจินตนาการลามกในหัว」
「เชื่อไหมว่าพ่อจะควักแกออกมา แล้วยัดใส่รูตูดหนังวัวของต้าเหนียว」
นับตั้งแต่วันนั้นที่เมืองตระกูลหลี่
หลังจากลูกตาประหลาดที่เรียกตัวเองว่า “หลุมดำ” ทิ้งคำขู่ไว้ประโยคหนึ่ง