ภายในบ้านเล็ก
หลินเย่สัมผัสได้ถึงสายตาร้อนแรงของทุกคน จึงเหลือบมองไปทางห้องครัว เห็นหม้อชามถ้วยช้อนวางอยู่เต็มเคาน์เตอร์
เขาขี้เกียจขยับจริง ๆ เพราะฉะนั้นก็จะไม่ขยับ
วันนี้เป็นวันนัดเดตอยู่แล้ว กำหนดการก็จัดกันเอง แม้ตอนนี้ทุกคนจะกลับมาครบแล้ว แต่เมื่อครู่ผู้กำกับหวังก็บอกว่าเวลาที่เหลือจะจัดสรรกันตามอิสระ
งั้นออกไปกินข้างนอกเลยก็ได้ไม่ใช่เหรอ ยังไม่ดึกสักหน่อย
ไม่มีใครตั้งกฎห้ามออกไปกินข้าวข้างนอกนี่นา?
พอคิดได้ดังนั้น หลินเย่ก็ไม่ลังเล เอ่ยปากทันทีว่า
“ฉันขี้เกียจทำ ออกไปกินข้างนอกกันเถอะ ฉันเลี้ยง พวกคุณมีที่ไหนแนะนำไหม?”
ทุกคนได้ยินแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย แน่นอนว่าถ้าออกไปกินข้างนอกได้ก็เป็นตัวเลือกที่ดีกว่า
อย่างไรเสีย จะให้คุณชายทำอาหารให้กินอยู่ตลอด ทุกคนก็เกรงใจเหมือนกัน
โจวจื่อหยางรีบรับคำอย่างตื่นเต้น “คุณชายหลิน! ผมรู้จักร้านข้าวแกงริมทางแถวนี้ร้านหนึ่ง รสชาติดีมาก ผมเคยไปแล้ว”
“ได้ งั้นไปร้านนั้น” พอได้ยินว่าโจวจื่อหยางมีร้านแนะนำ หลินเย่ก็ตัดสินใจทันที
เมื่อตกลงกันว่าจะออกไปกินข้าว ทุกคนก็เตรียมตัวเดินออกไป
ห้องควบคุมการถ่ายทอดสด
ผู้กำกับหวังที่เพิ่งกลับเข้ามาเห็นทุกคนในจอกำลังเดินออกไปข้างนอก ก็ถามอย่างสงสัยว่า “พวกเขาจะไปทำอะไรกัน?”
พนักงานส่ายหน้า พูดอย่างลำบากใจว่า
“คุณชายหลินบอกว่าจะออกไปกินข้าวครับ ผู้กำกับหวัง เพื่อนร่วมงานที่ถ่ายทำนอกสถานที่เตรียมพักกันแล้ว แบบนี้...”
ผู้กำกับหวังได้ยินดังนั้นก็รีบเดินไปที่ไมโครโฟน