ทั้งสองคนออกจากโรงหนังแล้วขับรถกลับไปยังบ้านหัวใจสั่น
พอรถจอดที่ลานจอดรถของบ้านหัวใจสั่น ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว
ตอนหลินเย่กับเหวินจือหยวนเปิดประตูเดินเข้าไปในบ้าน แขกรับเชิญคนอื่น ๆ ในห้องนั่งเล่นก็กลับมากันครบแล้ว
ทันทีที่เห็นทั้งสองคนเข้ามา ทุกคนก็พากันหันมามอง สายตาแต่ละคู่แฝงความแปลกประหลาดอยู่หลายส่วน
เพิ่งก้าวเข้าประตูก็ถูกคนทั้งห้องจ้องเขม็ง หลินเย่ขมวดคิ้วอย่างไม่สบายใจแล้วถามว่า “จ้องเราทำไมกัน”
โจวจื่อหยางเป็นคนแรกที่กลั้นไว้ไม่อยู่ เขายิ้มแล้วเอ่ยขึ้นว่า
“คุณชายหลิน ดูลำดับเทรนด์หรือยัง”
หลินเย่ส่ายหน้าแล้วตอบทันทีว่า
“วันนี้ยุ่งทั้งวัน จะเอาเวลาที่ไหนไปดูลำดับเทรนด์ มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ สิ”
เหวินจือหยวนที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินคำพูดนั้นก็แอบหันไปมองหลินเย่ ใบหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
ดูหนังจนหลับไป ยังเรียกว่ายุ่งอีกเหรอ
เห็นหลินเย่ยังไม่รู้เรื่อง โจวจื่อหยางก็ยิ่งคึก เขารีบเดินไปตรงหน้าหลินเย่ แล้วยื่นโทรศัพท์ของตัวเองไปให้ดู พร้อมกลั้นยิ้มไว้
“ดูนี่!”
บนหน้าจอโทรศัพท์ปรากฏสติกเกอร์หวังเยาที่ชาวเน็ตทำขึ้นมาล้อเลียน เป็นภาพเคลื่อนไหวที่หวังเยากำลังดิ้นรนขณะถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหิ้วตัวไว้ พร้อมข้อความว่า “ปล่อยฉัน!”
พอหลินเย่เห็นสติกเกอร์นี้ก็กลั้นไม่ไหว หัวเราะออกมาทันที “เดี๋ยวนะ นี่นายทำขึ้นมาเหรอ”
ได้ยินอย่างนั้น โจวจื่อหยางก็รีบเก็บโทรศัพท์กลับไป พลางโบกมือรัว ๆ “ไม่ ๆ คุณชายหลิน ผมไม่กล้าทำอะไรแบบนั้นหรอก เป็นฝีมือชาวเน็ตที่เอามาล้อกันทั้งนั้น”