ในวินาทีที่ลู่เจ๋อจับได้ลูกบอลสีชมพูและจับคู่กับเหวินจือหยวนสำเร็จ ในกล่องไม้จับฉลากก็เหลือลูกบอลสีเหลืองโดดเดี่ยวอยู่เพียงลูกเดียว
ทั้งสถานที่เงียบกริบลงทันที
หลินเย่มองกล่องไม้ใบนั้น คิ้วขมวดมุ่น แต่ไม่ได้เดินเข้าไปหยิบ ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่
คอมเมนต์บนหน้าจอ:
“บรรยากาศแข็งค้างไปเลย! สีหน้าบึ้งตึงของคุณหนูหลินทำเอาฉันใจสั่น!”
“เหลือลูกสีเหลือง = ล็อกคู่กับเจียงหว่าน์ เย่-ยวนจะจบแบบไม่สมหวังแล้วเหรอ? ฉันเริ่มร้อนใจแล้ว!”
“ใครเข้าใจบ้าง! คุณหนูหลินดูไม่พอใจออกนอกหน้ามาก!”
“กติกาจับฉลากนี่เหลือเชื่อจริง ๆ คนสุดท้ายไม่มีสิทธิ์เลือกเลย!”
เสียงเตือนอย่างอ่อนโยนของผู้กำกับหวังดังออกมาจากลำโพง “คุณชายหลิน กรุณาเดินมาหยิบลูกบอลในกล่องครับ”
แต่หลินเย่ก็ยังไม่ขยับเท้า
เขาเงยหน้ากวาดสายตาเรียบเฉยผ่านกล้องที่กำลังบันทึกภาพอยู่ตลอดเวลาบนผนัง แล้วแอบบ่นในใจ
ในกล่องเหลือลูกบอลลูกสุดท้ายแล้ว ผลก็ชัดเจนอยู่แล้ว เขากับเจียงหว่าน์ต่างก็ยอมรับกันไปแล้วว่าเป็นคู่กัน แต่ทีมงานยังจะให้เขาเดินขึ้นไปหยิบเองอีก รายการนี้มันเพี้ยนจริง ๆ
สายตาของเขาเผลอเลื่อนไปหยุดอยู่ที่เหวินจือหยวนซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ
เดิมทีเขาถูกบังคับให้มาเข้าร่วมรายการหาคู่นี้ ตั้งแต่แรกก็ไม่มีความคิดจะมาจีบสาวเลยแม้แต่น้อย
แต่ตลอดหลายวันที่ผ่านมา คู่หูและคนที่ร่วมเดินทางไปด้วยก็คือเหวินจือหยวน จนเขาเริ่มชินกับการมีเธออยู่ข้าง ๆ แล้ว พอจะให้เปลี่ยนไปจับคู่กับแขกรับเชิญหญิงคนอื่น ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจขึ้นมาจริง ๆ