เหวินจือหยวนหยิบช้อนเล็กข้างมือขึ้นมา ตักโจ๊กซีฟู้ดอุ่น ๆ เข้าปากหนึ่งคำ
โจ๊กเนื้อนุ่มหนึบมีรสหวานกลมกล่อม ผสานกับความหอมสดของกุ้งและหอยเชลล์ที่แผ่ซ่านไปทั่วปลายลิ้น เนื้อสัมผัสเนียนละเอียด ปรุงรสได้พอดี ไม่จืดไม่เลี่ยน ทั้งอุ่นท้องและชวนให้สบายใจ
แววตาของเธอเผยความชื่นชมจากใจ ก่อนเอ่ยเบา ๆ ว่า “อร่อยจริง ๆ”
ในใจเธออดทอดถอนใจไม่ได้ ฝีมือของหลินเย่โดดเด่นจริง ๆ คุณชายตระกูลมหาเศรษฐีที่ดูหยิ่งทะนงและไม่เคยต้องลงมือทำอะไรเอง กลับทำอาหารสองครั้งแล้วสร้างความประหลาดใจให้คนได้ทั้งสองครั้ง ไม่น่าเชื่อว่าจะต้มโจ๊กซีฟู้ดออกมาได้ครบทั้งสีสัน กลิ่นหอม และรสชาติขนาดนี้
หลินเย่ได้ยินคำชม ก็ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดอย่างเป็นเรื่องธรรมดาว่า “ก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว”
พูดจบ เขาก็ดึงเก้าอี้ออกมานั่ง ตักโจ๊กซีฟู้ดใส่ชามของตัวเองแล้วกินเงียบ ๆ
พอเงยหน้าขึ้นเห็นคนอื่น ๆ ยืนแข็งทื่ออยู่ข้างโต๊ะอาหาร มองอาหารเช้าแต่ไม่ยอมลงมือสักที เขาจึงพูดลอย ๆ ว่า “ยืนบื้ออะไรกันอยู่? นั่งกินสิ”
คอมเมนต์สด:
“ขำจะตาย คนพวกนี้ คุณชายไม่พูดก็ไม่กล้าขยับกันเลย”
“เป็นแขกรับเชิญเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมฉันรู้สึกว่าพวกเขาเหมือนทีมงานก็ไม่รู้”
“เห็นด้วย มีแค่คู่เย่-ยวนเท่านั้นที่เป็นตัวเอก”
พอได้ยินหลินเย่พูด ทุกคนถึงค่อยได้สติ รีบยิ้มรับแล้วนั่งลง หยิบช้อนส้อมเริ่มกิน