โถงห้องลับเงียบสนิท
ทีมงานรายการ ช่างกล้อง และพนักงานจัดฉากทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันชะงักงัน ไม่มีใครคาดคิดว่าหลินเย่จะลงมือต่อหน้าสาธารณชนแบบนี้
ทุกคนมองหน้ากันไปมา มือที่กำลังถ่ายทำหยุดชะงักไปโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศตกอยู่ในภาวะตึงเครียด ทุกคนต่างกระวนกระวาย ไม่รู้ว่าควรถ่ายทำต่อหรือไม่ แล้วจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร
ขณะที่ทีมงานในที่เกิดเหตุกำลังทำอะไรไม่ถูกและแตกตื่นกันไปหมด เสียงของผู้กำกับหวังที่สุขุมแต่แฝงความตื่นเต้นก็ดังขึ้นในหูฟังของทุกคนพร้อมกัน
“ทุกคนถ่ายต่อ! ห้ามหยุด! ตามกล้องให้ติดตลอด ห้ามพลาดฟุตเทจเด็ดขาด!”
ภายในสตูดิโอ
ผู้กำกับหวังจ้องหน้าจอเบื้องหลังเขม็ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ทันทีที่หมัดของหลินเย่กระแทกลงไป จำนวนผู้ชมออนไลน์ในห้องถ่ายทอดสดก็พุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง คอมเมนต์วิ่งเร็วเสียจนมองด้วยตาเปล่าแทบไม่ทัน
ฉากจริงสุดระทึกที่เขาปกป้องคนรักแบบนี้ เป็นจุดพีคที่ต่อให้เขียนบทอย่างไรก็ถ่ายออกมาไม่ได้
อีกด้านหนึ่ง ภายในโถงห้องลับ
พนักงานร้านชายที่ถูกต่อยยกมือกุมมุมปาก ทั้งเจ็บทั้งแค้น สีหน้าไม่ยอมรับ อารมณ์เสียจนควบคุมตัวเองไม่อยู่
เขาหน้าแดงก่ำ ตะโกนอย่างเดือดดาลว่า “เรียกตำรวจ! ฉันจะเรียกตำรวจ! ทุกคนเห็นกันหมด! เขาทำร้ายคนต่อหน้าสาธารณชน! ฉันจะเรียกตำรวจ!”
เขาตะโกนพลางล้วงกระเป๋าทุกใบตามตัวอย่างลนลาน กระหืดกระหอบอยากหยิบโทรศัพท์ออกมา
หลินเย่ยืนอยู่กับที่ สีหน้าเย็นชา แววตาไม่เผยความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
เขามองอีกฝ่ายที่กำลังลนลานอย่างไม่ยี่หระ น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่ทรงอำนาจ “เรียกสิ อยากเรียกก็เรียก วันนี้ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่า สุดท้ายตำรวจจะจับคุณไปหรือจับฉันไป”