ตรงเวลาบ่ายสองโมง เสียงเคารพนอบน้อมของคุณชายเฉิน พ่อบ้าน ดังขึ้นนอกห้องพักอันเงียบสงบในบ้านพักตากอากาศ
“คุณหวินครับ คุณชายบอกว่าออกเดินทางได้แล้วครับ”
เหวินจือหยวนขานรับ “ค่ะ ฉันลงไปเดี๋ยวนี้”
เธอจัดข้าวของเล็กน้อย เปิดประตูออกจากห้องแล้วเดินลงบันไดอย่างรวดเร็ว
หลินเย่รออยู่ก่อนแล้วในห้องโถงกว้างขวางหรูหราของตระกูลหลิน พอเห็นเหวินจือหยวนเดินลงมา เขาก็ยื่นหน้ากากอนามัยให้พลางพูดลอย ๆ ว่า “หน้ากาก ของคุณ”
เหวินจือหยวนรับหน้ากากมาสวมให้เรียบร้อย ก่อนเดินตามหลินเย่ออกจากอาคารหลักของบ้านพัก
พอมาถึงหน้าประตู เหวินจือหยวนก็ชะงักไปเล็กน้อย
รถที่จอดอยู่หน้าประตูไม่ใช่ซูเปอร์คาร์แอสตันมาร์ตินคันเมื่อเช้า แต่เป็นเบนซ์ จี สีดำสนิททั้งคัน จอดนิ่งอย่างสง่างามและทรงอำนาจ
หลินเย่สังเกตเห็นความสงสัยในดวงตาเธอ จึงอธิบายขึ้นมาก่อนว่า “ซูเปอร์คาร์คันนั้นสะดุดตาเกินไป เลยเปลี่ยนเป็นคันที่ดูเรียบ ๆ หน่อย”
เหวินจือหยวนพยักหน้าอย่างเข้าใจ ไม่ได้ถามอะไรต่อ แล้วเดินตามเขาขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับ
เบนซ์ จี สีดำค่อย ๆ แล่นออกจากบ้านหลังใหญ่ของตระกูลหลิน โดยมีรถติดตามถ่ายทำของทีมงานรายการขับตามมาติด ๆ
คอมเมนต์สด:
“รวยจนไม่เห็นหัวคนอื่นเลยนะพวกเรา!”
“เบนซ์ จี ยังจะไม่สะดุดตาอีกเหรอ!”
“ในสายตาคุณชาย นี่คงเป็นรถขับไปซื้อกับข้าวประจำวันสินะ!”
“ความเรียบง่ายของคนรวย คือความโอ่อ่าที่พวกเราไม่มีวันเข้าใจ!”
ทั้งสองเดินทางมาอย่างราบรื่น ไม่นานก็ถึงร้านห้องลับหลบหนีใจกลางเมือง
ทั้งคู่หน้าตาโดดเด่น บุคลิกสะดุดตา พอเดินเข้าร้านก็เรียกสายตาของพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ได้ทันที
พนักงานรีบเดินเข้ามาต้อนรับพร้อมรอยยิ้ม “ฮัลโหลค่ะ ทั้งสองท่านจองออนไลน์ไว้ หรือจะเลือกสคริปต์ที่ร้านดีคะ?”
หลินเย่หยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดหน้าจอการจองแล้วตอบว่า “ผมจองออนไลน์ไว้แล้ว”