อีกด้านหนึ่ง ในห้องของฝ่ายหญิง
เหวินจือหยวนเพิ่งล้างหน้าล้างตาเสร็จ เดินมาที่เตียงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูตามสบาย
พอหน้าจอสว่างขึ้น ข้อความสิบกว่าข้อความก็เด้งขึ้นมาพร้อมกัน พอกดเข้าไปดูก็พบว่าทั้งหมดเป็นข้อความจากพี่เฉินผู้จัดการของเธอ
“จือหยวน วันนี้เรื่องคุณชายหลินเป็นยังไง ทำไมถึงกอดกันล่ะ”
“จือหยวน พวกเธอสองคนคบกันแล้วหรือ ทำไมไม่บอกฉันสักคำ”
“จือหยวน เห็นแล้วตอบฉันหน่อยนะ บริษัทก็กำลังถามเรื่องนี้อยู่ ฉันต้องตอบบริษัท”
“จือหยวน พักผ่อนหรือยัง”
ข้อความสิบกว่าข้อความส่งมาติด ๆ กัน ดูออกเลยว่าพี่เฉินกำลังกระวนกระวายมาก
เหวินจือหยวนมองข้อความที่เรียงต่อกันเป็นพรืด ในใจพลันรู้สึกรำคาญขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ตอนแรกบริษัทเป็นฝ่ายให้เธอมาร่วมรายการวาไรตี้นี้ ตัวเธอเองไม่อยากมาอยู่แล้ว แต่สุดท้ายก็ยังมา
ทว่าตอนนี้แค่เธอกับหลินเย่มีปฏิสัมพันธ์ใกล้ชิดกันเล็กน้อย บริษัทกลับตื่นตระหนกถึงขนาดนี้
เธอรู้ดีว่าบริษัทกลัวว่าเธอจะเกิดความรู้สึกส่วนตัวกับหลินเย่ แล้วคบหากันจนถอนตัวจากวงการ หรือไม่ก็ส่งผลกระทบต่อมูลค่าทางการค้า
ช่างน่าขันจริง ๆ
เหวินจือหยวนไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม เพียงตอบพี่เฉินกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“พี่เฉิน ฉันจำได้ว่าในสัญญาที่ฉันทำกับบริษัท ไม่มีข้อห้ามเรื่องการคบหากันนะ”
ส่งข้อความเสร็จ เธอก็โยนโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ และไม่สนใจอีก
ตอนนี้ในใจเหวินจือหยวนเองก็สับสนวุ่นวายไม่แพ้กัน
เธอทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่ปกติ