คุณชายเฉิน พ่อบ้าน ยืนเหม่ออยู่กับที่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความฉงนงงงวย เขามึนงงไปหมด
ชอบผู้ชายงั้นเหรอ?
นี่มันความคิดพิลึกอะไรอีกล่ะเนี่ย!
คราวก่อนให้ไปตรวจว่าคุณชายมีลูกนอกสมรสหรือเปล่า คราวนี้คงไม่ได้จะให้ไปตรวจต่อหรอกนะว่าคุณชายชอบผู้ชายหรือเปล่า...
คุณชายเฉิน พ่อบ้าน ใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะย่อยความคิดสุดพิลึกของท่านคุณปู่ได้ ก่อนจะฝืนใจเอ่ยปากว่า “ท่านคุณปู่ครับ ท่านคิดมากไปแล้ว”
“คุณชายแค่ทำอะไรตามใจตัวเองไปหน่อย ชอบผู้ชายเหรอครับ? ไม่ถึงขั้นนั้นหรอกครับ”
ท่านคุณปู่ขมวดคิ้ว สีหน้ายังคงเต็มไปด้วยความกังวล จ้องภาพบนหน้าจอโทรทัศน์ ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกขัดใจ
ในภาพคือโรงภาพยนตร์ส่วนตัวที่แสงสลัว
หลินเย่เอนพิงไหล่ของเหวินจือหยวนอย่างสบายใจ หลับสนิทอย่างเต็มอิ่ม
เหวินจือหยวนนั่งนิ่งไม่ขยับ กลัวว่าขยับแม้แต่นิดเดียวจะทำให้หลินเย่ตื่น
ในสายตาผู้ชม ภาพนี้ช่างงดงามและหวานชื่นเหลือเกิน
แต่ในสายตาท่านคุณปู่ ยิ่งดูก็ยิ่งโมโห
“คิดมากงั้นเหรอ?”
“ดูเขาสิ!”
“แค่ดูหนังดี ๆ ยังหลับยาวจนจบเรื่อง!”
ท่านคุณปู่ทั้งโมโหทั้งเสียดายที่อีกฝ่ายไม่เอาไหน จนกัดฟันกรอด
“ฉันจัดอาหารกลางวันแสงเทียนให้ จัดโรงหนังให้ดูเป็นการส่วนตัว ตัวฉันแก่จนกระดูกแทบผุ ยังต้องมานั่งเป็นที่ปรึกษาให้เขาอีก!”
“สุดท้ายเจ้าหนูนี่กลับไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด!”
คุณชายเฉิน พ่อบ้าน ทำได้เพียงยืนยิ้มเจื่อน ๆ อยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าพูดอะไร
ในใจอดคิดไม่ได้ว่า ตอนแรกก็แค่อยากให้คุณชายไปออกรายการเพื่อฝึกเข้าสังคมและปรับภาพลักษณ์ไม่ใช่หรือไง แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้เข้าไปยุ่งเรื่องความรักของคุณชายแล้วล่ะ?