ยามราตรีมาเยือนพอดีกับช่วงเวลาอาหารเย็นที่ผู้คนพลุกพล่านที่สุด
โจวจื่อหยางขับเบนซ์ จี มาจอดหน้าร้านข้าวแกงริมทางแห่งหนึ่ง หลินเย่กับรถของทีมงานรายการขับตามมาติด ๆ
ช่วงเวลานี้ร้านข้าวแกงริมทางเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย ที่นั่งริมถนนหน้าร้านมีลูกค้านั่งกันเต็มทุกโต๊ะ
เคอนิเซ็ก เจสโกของหลินเย่สะดุดตาเกินไป พอจอดปุ๊บก็เรียกสายตาจากลูกค้ารอบข้างได้ทันที
“โห รถอะไรน่ะ เท่ชะมัด!”
“ข้างหน้ายังมีเบนซ์ จี อีกคัน เท่เหมือนกันเลย”
“ลูกบ้านไหนกัน ถึงได้มานั่งกินร้านข้าวแกงริมทางที่นี่”
โจวจื่อหยางกับพวกลงจากรถก่อน
ด้านหลัง หลินเย่เองก็เตรียมลงจากรถ แต่หางตากลับเห็นเหวินจือหยวนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับกำลังมองเขาอย่างลังเล
หลินเย่ชะงักมือแล้วถามว่า “เป็นอะไร?”
เหวินจือหยวนถามเสียงเบาว่า “ในรถคันนี้ไม่มีหน้ากากใช่ไหม?”
พอได้ยินคำถามนี้ หลินเย่ก็พลันนึกขึ้นได้
ให้ตายสิ! ลืมเรื่องนี้ไปเลย
เขาเงยหน้ามองออกไปข้างนอก ตอนนี้หน้าร้านข้าวแกงริมทางเต็มไปด้วยผู้คน แถมทุกคนยังหันมามองทางนี้ ด้านหลังยังมีทีมกล้องของรายการตามมาด้วย
ถ้าเหวินจือหยวนลงจากรถไปแบบนี้ ต้องถูกจำได้แน่
หลินเย่คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “เดินชิดฉันไว้แล้วก้มหน้าลง ข้างในน่าจะมีห้องส่วนตัว เข้าไปได้ก็ไม่มีปัญหาแล้ว”
เหวินจือหยวนพยักหน้า ตอนนี้คงทำได้แค่นี้
หลินเย่ลงจากรถก่อน แล้วรีบเดินอ้อมไปยืนบังสายตาข้างเบาะคนขับ เพื่อให้เหวินจือหยวนลงจากรถ