“บอกแล้วว่าไม่สบาย ยังจะเข้ามาอีก?”
ซูซิงอ้ายตอบกลับอย่างหัวเสีย
กับผู้ชายเลว ๆ เธอให้หน้ายิ้มแย้มอีกไม่ลงแล้ว
ไปไกล ๆ เลย
ปัง! ซูซิงอ้ายปิดประตูเสียงดัง ไม่สนใจว่าจวงฉือจะอธิบายอะไรข้างนอก
“นอกใจแล้ว ยังจะมาแก้ตัวอะไรอีก”
ปล่อยให้มันร้องโหยหวนอยู่หน้าประตูไป
วันนี้ถ้าเธอเปิดประตู ก็ถือว่าเธอแพ้
ซูซิงอ้ายติดต่อบริษัทขนย้ายทันที
เธอจะขายของทุกอย่างในบ้านหลังนี้
โดยเฉพาะเตียงที่จวงฉือกับเถารุ่ยซีนอนด้วยกัน
เอาไปทิ้งให้ไกลที่สุด!
ซูซิงอ้ายไปบ้านเย่ซีเพื่อนสนิท นอนหลับอย่างสบายใจหนึ่งคืน
วันรุ่งขึ้น ซูซิงอ้ายไปบริษัททำงานด้วยความสดชื่น
พอเดินเข้าไป ป้าย[เหิงอี้มีเดีย]ก็เด่นสะดุดตา
“พี่ซิงอ้าย อรุณสวัสดิ์!”
ซูซิงอ้ายพยักหน้า “อรุณสวัสดิ์ทุกคน”
พนักงานเกือบทั้งหมดอายุมากกว่าซูซิงอ้าย
แต่ซูซิงอ้ายมีความสามารถในการทำงานสูง ทุกคนจึงเคารพเธอ
ซูซิงอ้ายเดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง
เสียงผู้หญิงแหลมคมก็ดังลอยเข้ามา
“ซูซิงอ้าย แกอีนังแพศยา ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”
ผู้ช่วยผู้จัดการส่วนตัว ถังตั่ว เคาะประตูเข้ามา “พี่ซิงอ้ายคะ คุณเถามาแล้วค่ะ”
เถารุ่ยซีอีกแล้ว
มาเวลานี้ คงไม่ได้มาดีแน่
กล้ามาก่อเรื่องถึงถิ่นของเธอเลยนะ
เถารุ่ยซี คราวนี้แกเดินมาชนปากกระบอกปืนเองนะ
อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน
พี่สาวแสนดีของฉัน
“ตั่วเอ้อร์ ให้เธอเข้ามา ตอนออกไปเรียก รปภ. มาสองสามคน”
ถังตั่วงง “พี่ซิงอ้ายจะทำอะไรคะ? หนูเป็นห่วงนะ”
“ไม่เป็นไร” ซูซิงอ้ายยิ้ม “เถารุ่ยซีทำอะไรฉันไม่ได้หรอก ไปทำตามที่ฉันบอกเถอะ”
หลังจากถังตั่วออกไป ซูซิงอ้ายก็จิบลาเต้เย็นสตาร์บัคส์ที่ซื้อเมื่อเช้าอีกครั้ง
น่าเสียดาย เธอชอบลาเต้ตัวนี้อยู่เลย
พอเถารุ่ยซีเตะประตูเข้ามาปุ๊บ ก็ด่าทันที
“ซูซิงอ้าย แกนังแพร—อ๊ากกก! แค่ก ๆ!”
เถารุ่ยซีเพิ่งเข้าประตู ก็โดนซูซิงอ้ายสาดกาแฟใส่หน้าเต็ม ๆ
ก้อนน้ำแข็งในลาเต้กระแทกใส่จมูกเสริมใหม่ของเถารุ่ยซี กระแทกจนนางกุมจมูกร้องโอดโอย
ซูซิงอ้ายหัวเราะเยาะ “เป็นไง แกล้งทำต่อไปไม่ไหวแล้ว ถึงได้เปิดหน้ากับฉันจริง ๆ ล่ะสิ?”
“ไหนดูซิ เหมือนซิลิโคนเสริมจมูกจะเบี้ยวเลยนะ”
ซูซิงอ้ายทำหน้าสมเพช
“บอกแล้วว่าศัลยกรรมก็เลือกโรงพยาบาลทำศัลยกรรมดี ๆ หน่อย ทำจากคลินิกเถื่อน ๆ คุณภาพมันก็ไม่ดีน่ะสิ ต้องไปซ่อมอีกแล้วใช่ไหม หน้าแกผ่าตัดมาแปดร้อยครั้งแล้ว ยังจะทนมีดหมอไหวอีกเหรอ?”
“ซูซิงอ้าย! แกตั้งใจใช่ไหม! กล้าสาดกาแฟใส่ฉัน!”
“นี่กระโปรงที่พี่ฉือเพิ่งซื้อให้ฉัน เป็นแบรนด์เนมแพง ๆ นะ! แกเงินเดือนแค่ไม่กี่พัน ค่าชดใช้ไหวไหม!”
ซูซิงอ้ายเหลือกตามองบน
ในสายตาคนอื่น เธอเป็นแค่ลูกจ้างธรรมดา ผู้จัดการดาราที่มีความสามารถนิด ๆ หน่อย ๆ หาเงินได้ไม่เท่าไหร่
แต่ไม่มีใครรู้ว่าตัวตนที่ซ่อนไว้ของเธอคือ คิระ ผู้จัดการดาราระดับตำนานในวงการ
แอบปั้นนักแสดงดาวรุ่งดัง ๆ มามากมาย หาเงินจนมืออ่อนไปนานแล้ว
อย่าว่าแต่กระโปรงตัวเดียว ต่อให้เป็นชุดกูตูร์ร้อยตัว เธอก็จ่ายไหว
ซูซิงอ้ายหัวเราะเบา ๆ อย่างดูถูก
“ฉันไม่ได้ตั้งใจ กาแฟมันโจมตีของสกปรกอัตโนมัติ แกเชื่อไหม?”
“แกว่าใครของสกปรก? ซูซิงอ้าย แกบ้าไปแล้วใช่ไหม แกคิดว่าฉันไล่แกออกจากบริษัทไม่ได้หรือไง!”
“ด้วยตัวแกน่ะเหรอ?”
เถารุ่ยซีพูดจาแดกดัน
“ตื่นได้แล้ว แม่แกพอพ่อแกตายได้ไม่กี่วัน ก็พาเหิงอี้กับแกตัวถ่วง เข้ามาในตระกูลเถาของเรา
“เหิงอี้เปลี่ยนนามสกุลเป็นเถาแล้ว ถ้าไม่มีตระกูลเถา เหิงอี้ก็เจ๊งไปนานแล้ว แกจะมีโอกาสนั่งในห้องทำงานหรือ!”
เถารุ่ยซีได้ใจ “ซูซิงอ้าย แกควรรู้สึกขอบคุณตระกูลเถานะ!”
ซูซิงอ้ายยิ้มเย็น “ขอบคุณเหรอ? ฝันไปเถอะ!”
“อยากไล่ฉันออกจากเหิงอี้ก็ลองดูสิ ฉันจะดูว่าแกไอ้พวกถังแตกนี่มีความสามารถสักแค่ไหน”
“แก! ซูซิงอ้าย วันนี้ฉันต้องตบหน้าแกให้ได้!”
ซูซิงอ้ายไม่ค่อยพูดมากพูดน้อย เธอก็เลยคิดว่าเธอรังแกง่าย
พอเห็นซูซิงอ้ายกล้าสวนกลับแบบนี้ นางก็ทนไม่ได้
“ซูซิงอ้าย! ฉันจะทำให้แกไม่กล้าเถียงฉันอีก ฉันจะให้แกรู้ว่าตระกูลเถาควรฟังใคร!”
เถารุ่ยซียกมือพุ่งเข้ามาจะตบ
แต่ไม่คิดว่าซูซิงอ้ายจะเร็วกว่า มือหนึ่งคว้าผมของนางไว้ อีกมือตบสวนกลับอย่างแรง
เถารุ่ยซีไม่เคยออกกำลังกายเลย เป็นคู่ต่อสู้ของซูซิงอ้ายที่ฝึกมาโดยเฉพาะไม่ได้เลยสักนิด
ซูซิงอ้ายตบนางก็ง่ายเหมือนเหยียบมด
อีนังสารเลวที่ส่งมาให้ตบฟรี ๆ ไม่ตบก็เสียเปล่า
ซูซิงอ้ายเก็บแรง ลากเถารุ่ยซีตบอยู่นานโข