ฟางโจ้วพำนักอยู่ในเมืองเฉิงอันสามวัน ใช้ชีวิตสุขสบายเกินกว่าที่คิดไว้
ตำหนักน้อยที่เย่หนิงหานทิ้งไว้ให้ทำเลดีเยี่ยม สงบเงียบทว่ากลางใจเมือง ออกจากประตูเลี้ยวซ้ายไปครึ่งถนนก็ถึงถนนสายหลักที่คึกคักที่สุดของเมืองเฉิงอัน เลี้ยวขวาผ่านตรอกเล็ก ๆ ก็ถึงทางเดินเลียบแม่น้ำ สองฝั่งปลูกต้นไม้วิญญาณ เขียวชอุ่มตลอดปี
กิจวัตรของฟางโจ้วเรียบง่าย ตื่นเช้ามาล้างหน้าล้างตา แล้วออกไปหาของกิน
ร้านอาหารที่เย่หนิงหานแนะนำ เขาไปลองมาหมดแล้ว อาหารที่ตำหนักเมฆาแขกปรุงออกมาจริง ๆ จะเค็มมันไปหน่อย แต่รสชาติไม่เลว คิดว่าเย่หนิงหานคงกินรสจัดไม่ไหว
โจ๊กใสกับกับข้าวจานเล็ก ๆ ของร้านโจ๊กกลับอร่อยเกินคาด ถึงจะจืดชืดไปบ้าง แต่เป็นมื้อเช้าที่ดี พอไปสองวัน เจ้าของร้านก็จำเขาได้แล้ว
หลังกินอิ่มก็เดินเล่นในเมือง ทำความคุ้นเคยกับที่ต่าง ๆ
ตลาดในเมืองเฉิงอันเป็นที่ที่เขาอยู่นานที่สุด ยาขั้นสูง อาวุธวิญญาณ ยันต์ ม้วนคัมภีร์วิชา อะไรก็มีขาย
แม้ของดีจริง ๆ ส่วนใหญ่จะไม่วางโชว์หน้า แต่แค่เดินดูก็ทำให้เขาตื่นตาแล้ว
ทว่าสิ่งที่ทำให้ฟางโจ้วประหลาดใจที่สุดคือชาวเมืองเฉิงอัน
ตามที่เย่หนิงหานกล่าว ชาวเมืองส่วนใหญ่เป็นคนไร้ที่พึ่งที่ศิษย์สำนักหมื่นอริยะช่วยไว้ตอนออกฝึกวิชา กับผู้คนที่มาจากสารทิศเพื่อเล่าเรียน
พวกแรกตั้งรกรากในเมือง ทำมาค้าขาย ถือว่าเมืองเฉิงอันเป็นบ้านของตน
พวกหลังส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในย่านศึกษาเล่าเรียนทางตะวันออกของเมือง ฝึกบำเพ็ญอย่างขยันขันแข็งทุกวัน หวังผ่านการคัดเลือกเข้าเป็นศิษย์สำนักหมื่นอริยะ
ตอนฟางโจ้วเดินเล่นแถวตะวันออกของเมือง มักเห็นศิษย์บำเพ็ญรุ่นหนุ่มสาวจับกลุ่มกันเป็นกลุ่ม ๆ แลกเปลี่ยนประสบการณ์ฝึกบำเพ็ญ หรือไม่ก็ประลองฝีมือบนเวทีฝึกยุทธ์ริมห้องถนน
ความมุ่งมั่นนั้น ทำให้เขานึกถึงตอนสอบเขามหาวิทยาลัยในชาติก่อน