"สะ... สะ... สะ..."
เสียงคำรามต่ำของเด็กหนุ่มดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าบนลานฝึกยุทธ์
ผู้คนรอบข้างพร้อมใจกันหลีกทาง ให้พื้นที่แก่เด็กหนุ่มผู้นั้น
อาจารย์วิชาบู๊ยืนอยู่ริมขอบลานกว้าง กอดอก มองเด็กหนุ่มนั้นอย่างจนใจ
ฟางโจ้วยืนอยู่ด้านนอกวงผู้คน สายตามองผ่านหัวไหล่ของเหล่านักศึกษาเบื้องหน้า ตกลงบนตัวเด็กหนุ่มผู้อยู่กลางลาน
เด็กหนุ่มผู้นั้นดูอายุเพียงสิบสองหรือสิบสาม ปีเขายืนอยู่บนพื้น มือทั้งสองกำแน่น นิ้วมือแน่นจนซีดขาว
ศีรษะของเขาก้มต่ำ มองไม่เห็นใบหน้า เห็นเพียงไหล่ทั้งสองข้างที่สั่นเทาอย่างรุนแรง เส้นเอ็นปูดโปน
ฟางโจ้วขมวดคิ้วเล็กน้อย แอบรวบรวมพลังวิญญาณเข้าสู่ดวงตาทั้งสองข้าง
โลกในสายตาพลันเปลี่ยนไป โครงร่างของค่ายกลวิญญาณเหนือลานฝึกยุทธ์ปรากฏชัดเจน แสงวิญญาณของแต่ละคนส่องสว่างริบหรี่อยู่ในดวงตาของเขา
สายตาของเขาจับจ้องที่เด็กหนุ่มผู้นั้น แสงวิญญาณสมบูรณ์ เส้นลมปราณไหลเวียนสะดวก
ฟางโจ้วปลดปล่อยญาณวิญญาณ สแกนผ่านจิตวิญญาณของเด็กหนุ่มผู้นั้น
จิตวิญญาณก็สมบูรณ์ไร้ที่ติ ไม่มีความแตกหัก ไม่มีร่องรอยการบุกรุก
ฟางโจ้วหดญาณวิญญาณกลับ ร่างกายไม่มีปัญหา จิตวิญญาณก็ไม่มีปัญหา ปัญหาน่าจะอยู่ที่ระดับจิตใจ
แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เมืองเฉิงอันเก็บคนน่าสงสารมากมายเหลือเกิน เด็กในสำนักศึกษาสิบคนแปดคนล้วนถูกศิษย์สำนักหมื่นอริยะเก็บกลับมาจากสถานที่อันตรายต่างๆ
บางคนเป็นเด็กกำพร้าที่สูญเสียพ่อแม่ในสงคราม บางคนเป็นผู้รอดชีวิตจากอสูรที่ไล่ล่าอย่างหวุดหวิด และบางคนก็ถูกขุดออกมาจากกองศพโดยตรง