กระบวนการทั้งหมดเร็วกว่าที่เจียงสี่เหนียนคิดไว้มาก
กรอกเอกสาร เซ็นชื่อ ถ่ายรูป
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ในมือก็มีสมุดสีแดงเพิ่มขึ้นมาสองเล่ม
เขาก้มมองรูปถ่ายพื้นแดง ปลายนิ้วลูบเบา ๆ บนรูป ในภาพรอยยิ้มของเขาดูฝืด ๆ แม้มุมปากจะยกขึ้น แต่แววตายังเจือด้วยความประหม่าที่ยังจางไม่หมด
เสิ่นอวี้ดึงประตูรถออก ยิ้มบาง หันมองเขา: "ยังประหม่าอีก?"
พอพูดถึงสองคำนี้เขาก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว น่าอายเกินไปแล้ว ต่อจากเหตุการณ์ช่วงติดสัดที่ครางกระเส่าเมื่อคราวก่อน นี่คือเรื่องที่สองที่เขาอยากต่อยตัวเองสักหมัด
เพราะเขาประหม่า จนอาเจียนออกมา ใช่แล้ว อาเจียนตามตัวอักษรเลย
ตอนตื่นเช้าเขาก็รู้สึกว่าตัวเองผิดปกติ ตัวแข็งทื่อ หายใจไม่สะดวก ตอนแรกนึกว่าเมื่อคืนนอนไม่หลับเลยรู้สึกไม่สบายตัว
ตื่นมาเปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ยิ่งรู้สึกผิดปกติเข้าไปใหญ่
หายใจถี่ขึ้น เหงื่อเย็น ๆ ผุดพรายทั่วตัว เริ่มยืนไม่อยู่ ทรุดลงกับพื้น เกือบไถลตกบันได โชคดีที่เสิ่นอวี้ตาไวมือเร็ว คว้าตัวเขาไว้แล้วกอดไว้ในอ้อมแขน ป้องกันโศกนาฏกรรมไว้ได้ทัน
"ผม..." เจียงสี่เหนียนอ้าปาก หน้าซีดเผือด "อยากอ้วก..."
เขาผลักเสิ่นอวี้ออกกระโผกกระผลกไปหากระถางต้นไม้ที่อยู่ใกล้สุด คุกเข่าขย้อนอาเจียนออกมาว่างเปล่า ยังไม่ได้กินข้าวเช้า มีแต่กรดขย้อนออกมานิดหน่อย
เสิ่นอวี้หมอบอยู่ข้าง ๆ เขา มือหนึ่งประคองไหล่ อีกมือลูบแผ่นหลังเบา ๆ
เจียงสี่เหนียนรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตาย ตัวอ่อนระทวยถอยทรุดลง ขอบเขตการมองเห็นเริ่มพร่ามัว ในหูมีเสียงอื้ออึง หัวใจเต้นแรงและเร็ว
เขาหายใจไม่ออก อ้าปากหายใจสุดแรง แต่รู้สึกว่าอากาศไม่ยอมเข้าปอด ความรู้สึกเย็นเฉียบแผ่ซ่านจากแขนขาทั้งสี่ ตัวชาไปหมด
เสิ่นอวี้รู้ทันทีว่าเจียงสี่เหนียนประหม่า จนเกิดภาวะหายใจเร็วเกินจนเลือดด่าง เขาไม่ลังเล อุ้มร่างนั้นขึ้นในท่าอุ้มเจ้าสาว เดินเร็วลงบันไดไปวางบนโซฟาในห้องนั่งเล่น