ผลไม้วันนี้คือสาลี่ฤดูใบไม้ร่วง
เจียงสี่เหนียนมีเรียนพละตอนบ่าย เขาใส่แค่เสื้อแขนยาวสีขาวธรรมดาตัวหนึ่ง กับกางเกงวอร์มสีดำ รอยที่คอปิดด้วยผ้าก๊อซ แต่ขอบเริ่มหลุดรุ่ยแล้ว
เสิ่นอวี้ยื่นกล่องเก็บความเย็นให้เขา แล้วเอื้อมมือค่อย ๆ ดึงผ้าก๊อซชิ้นนั้นออกอย่างระมัดระวัง ขยำแล้วโยนทิ้งลงถุงขยะ
"หวานไหม" เสิ่นอวี้มองเขาถาม
เจียงสี่เหนียนกำลังกัดชิ้นสาลี่อยู่ ได้ยินดังนั้นก็รีบพยักหน้า แล้วรีบยัดครึ่งที่เหลือเข้าปากเร็ว ๆ ก่อนจะใช้ส้อมจิ้มชิ้นใหม่ป้อนเสิ่นอวี้
เสิ่นอวี้กลืนสาลี่ลงคอ แล้วชมอย่างไม่หวงคำชม "พัฒนาแล้วนะ พยายามต่อไป"
เขามองเจียงสี่เหนียนที่หน้าแดงเรื่อ แล้วใช้นิ้วโป้งกดเบา ๆ ตรงมุมปากที่แตก "เจ็บไหม"
เจียงสี่เหนียนส่ายหน้า
เสิ่นอวี้ดึงมือกลับ "พรุ่งนี้เช้าไปจดทะเบียนสมรสอย่างเป็นทางการนะ ลาหยุดให้เธอแล้ว"
เจียงสี่เหนียนเคี้ยวช้าลง สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากว่า "เธอแน่ใจเหรอ ฉัน..."
"เรื่องนี้ตอบไปแล้วครั้งก่อน" เสิ่นอวี้ขัดจังหวะเขา เสียงเย็นลง ใบหน้าคล้ำเครียดมองเขา "ไม่อยากแต่งงานกับฉันเหรอ"
เจียงสี่เหนียนเพิ่งเคยเห็นเสิ่นอวี้หน้าบึ้งเป็นครั้งแรก เขาตะลึงงันไปชั่วขณะ ลืมตอบสนอง
เสิ่นอวี้เบือนสายตาหนี ก้มหน้ามองแท็บเล็ต "ตามใจ"
ต่อให้เจียงสี่เหนียนจะเชื่องช้าแค่ไหนก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เสิ่นอวี้กำลังโกรธ