ซูเยว่กล่าวต่อว่า “น้องเขย ข้าจะรักษาเจ้าให้หายแน่นอน”
ด้วยยาคู่กับการฝังเข็ม หากไม่มีอะไรผิดพลาด หนึ่งเดือนก็น่าจะเห็นผล
พูดจบ นางก็ยืดตัวตรง เดินไปที่โต๊ะข้าง ๆ หยิบเข็มทองขึ้นมา
หลังจากฆ่าเชื้อแล้ว ก็เริ่มลงเข็ม
นางเรียนแพทย์แผนจีนกับปู่มาตั้งแต่เด็ก แน่นอนว่าฝังเข็มก็เรียนเช่นกัน
เพียงแต่ชุดเข็มที่ใช้ตอนนี้ได้เรียนมาจากตำราในมิติ
นางฝังเข็มต่อเนื่องไปสิบเล่ม
จึงหยุดมือ
เพิ่งจะยกมือขึ้นเตรียมปาดเหงื่อบนใบหน้า ตรงหน้าก็มีผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งยื่นมาให้
นางรับมาโดยสะดวกใจ พลางเอ่ยขอบคุณ
เช็ดเหงื่อบนใบหน้าเสร็จก็เตรียมคืนให้
ลู่เหยี่ยไม่รับ เสียงแหบพร่าเอ่ยว่า “เช็ดมือด้วยเถิด!”
ซูเยว่ไม่ได้คิดอะไรมาก เพิ่งเช็ดได้สองที จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้
เขาบอกให้เช็ดมือ ก็เพราะมือนี้เพิ่งสัมผัส...
ใบหน้าพลันแดงซ่านขึ้นมา
เมื่อครู่สมาธินางจดจ่ออยู่กับการตรวจเพียงอย่างเดียว ไม่ได้คิดฟุ้งซ่านเลย
พอหยุดลงตอนนี้ จึงเพิ่งรู้สึกตัวทีหลังว่าตนเองทำอะไรลงไป
แม้จะเพื่อการตรวจ แต่ก็ดูจะใกล้ชิดเกินไปจริง ๆ
ริมฝีปากแห้งผาก นางเลียริมฝีปาก “อีกสิบนาทีถึงจะถอนเข็มได้ ข้าออกไปล้างมือก่อน”
ไม่รอให้ลู่เหยี่ยตอบ นางก็เดินเร็ว ๆ ออกไป
แทบจะวิ่งหนีออกมาถึงลานบ้าน ยกมือขึ้นนวดใบหน้าที่ร้อนผ่าวอย่างแรง
นวดเสร็จ ร่างนางก็แข็งทื่อไปทันใด
มือนางเมื่อครู่เพิ่งสัมผัสของสิ่งนั้น ตอนนี้กลับมาสัมผัสใบหน้าตัวเอง