ถานเยว่หรันเดินอยู่ข้างเสิ่นม่านเสวี่ย ทั้งคู่ต่างเป็นสมาชิกคณะนาฏศิลป์ สนิทสนมกันพอสมควร
เดินไปเดินมา ก็พบว่าเสิ่นม่านเสวี่ยหยุดกึก
มองตามสายตาของเสิ่นม่านเสวี่ยไป ก็เห็นหญิงสาวสวยคนหนึ่ง ไว้ผมยาวสยาย
นางได้ยินคำพูดของเจียงอวี้หลานเมื่อครู่เช่นกัน จึงเอ่ยขึ้นอย่างไม่รู้ตัว "เสื้อผ้าของสาวคนนั้นงามจริง"
หน้าตาก็งดงามด้วย
ความงามของซูเยว่เป็นแบบที่ดุดัน ชวนให้จับตามอง
ทว่าดวงตากลับใสซื่อ จึงช่วยลดทอนความดุดันนั้นลงไปได้บ้าง
"แล้วนางยังงามสง่ายิ่งนัก ทรวดทรงก็ดี หากผู้การกองพลเจียงได้เห็น ต้องถูกใจแน่"
สำหรับนักเต้นรำแล้ว ทรวดทรงและรูปลักษณ์ที่ดีนั้นสำคัญอย่างยิ่ง
สิ้นคำนี้ เสิ่นม่านเสวี่ยที่อยู่ข้างๆ ก็หัวเราะเย็นออกมา
"นี่มันกองทหาร ไม่ใช่ซ่องโสเภณี จะแต่งตัวยั่วยวนเสียเหลือเกิน ไม่รู้จะยั่วยวนผู้ใด"
วาจากระทบกระเทียบเสียดแทงพอตัว และนางก็มิได้ลดเสียงลงเลยขณะพูด
ถานเยว่หรันเก้อเขินเล็กน้อย
ตอนนี้ เจียงอวี้หลานกับซูเยว่เดินมาถึงหน้าประตูใหญ่ของกองทหารแล้ว
ห่างจากเสิ่นม่านเสวี่ยเพียงสิบกว่าเมตรเท่านั้น พวกนางย่อมได้ยินคำนั้นเช่นกัน
สีหน้าซูเยว่เย็นชาลงทันใด
นิสัยของนางนั้นดีมาก แต่คนที่ดีเพียงใดก็ย่อมมีอารมณ์โกรธเป็นธรรมดา
นางหยุดฝีเท้า เงยหน้ามองเสิ่นม่านเสวี่ย
ดวงตาเรียวรีเยียบเย็น ไร้ซึ่งไออุ่นแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นนางมองมา เสิ่นม่านเสวี่ยก็มิได้รู้สึกผิดที่ถูกจับได้แต่อย่างใด
นางกอดอก เชิดคางขึ้นอย่างยั่วยุ "มองอะไร ข้าพูดไม่ถูกหรือ"