"ผู้บัญชาการลู่ มีภารกิจด่วนครับ"
ลู่เหยี่ยสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที "เดี๋ยวนี้เลย?"
หลี่เจี๋ยพยักหน้า "อีกครึ่งชั่วโมงรวมพลครับ"
ลู่เหยี่ยเอ่ย "รู้แล้ว เดี๋ยวฉันกลับบ้านเก็บของก่อน จะรีบไป"
หลังจากหลี่เจี๋ยจากไป เขาก็เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น รีบเดินมุ่งหน้าไปยังบ้าน
ตอนที่เขามาถึงบ้าน ซูเยว่เพิ่งกวาดพื้นเสร็จ กำลังนั่งเท้าคางอยู่บนขั้นบันไดนอกชานหน้าบ้านรอเขาอยู่
ลู่เหยี่ยเดินเข้ามาก็เห็นภาพนี้พอดี หัวใจคล้ายถูกใครใช้ขนนกเขี่ยเบา ๆ จนอดไม่ได้ที่จะสั่นไหว
ที่ผ่านมาเขาเป็นคนที่พึ่งพาตัวเองมาตลอด ยิ่งหลังจากมาเป็นทหาร ก็ยิ่งเคยชินกับการอยู่คนเดียวมานานแล้ว
แต่ตอนนี้ จู่ ๆ ก็มีคนหนึ่งมารอเขาอยู่ที่บ้าน
ความรู้สึกนี้ค่อนข้างแปลก ค่อนข้างไม่คุ้นเคย แต่เขาเองก็ไม่ได้รังเกียจ
ซูเยว่ไม่รู้เลยว่าในใจเขากำลังคิดอะไรอยู่ พอเห็นเขากลับมา ก็รีบลุกขึ้นเดินเข้าไปหมายจะช่วย
ลู่เหยี่ยยกมือกันไม่ให้เธอช่วยยกของ "ฉันจัดการเอง"
พลางยกโต๊ะเข้าไปในห้องโถง พลางเอ่ย "ผมต้องออกภารกิจแล้ว"
ซูเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง พอตั้งสติได้ก็ถามเสียงเบา "ออกเดินทางเมื่อไหร่คะ?"
"ต้องไปเดี๋ยวนี้เลย" ลู่เหยี่ยวางโต๊ะลงบนพื้นห้องโถง แล้วไปยกเก้าอี้ต่อ
"โต๊ะเก้าอี้ที่ฝ่ายโลจิสติกส์ให้มามันค่อนข้างเก่า ผมเลยสั่งทำใหม่ไปบางส่วน ของมันเยอะนะ รอผมกลับมาก่อนแล้วค่อยไปขน"
ข้าวของของเขาไม่มีอะไรต้องเก็บมาก หยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนสองสามชุดก็พอ
เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าที่เพิ่งเอากลับมา หยิบเสื้อผ้าออกมาสองชุด ยัดใส่ย่ามผ้าสีน้ำตาล
"ไม่กี่วันนี้คุณอยู่บ้านคนเดียว ถ้าเจอเรื่องอะไร ก็ไปหาพี่สะใภ้เจียงได้นะ"
แล้วล้วงเงินและคูปองที่เหลือออกจากกระเป๋ากางเกงส่งให้ "พวกนี้คุณเก็บไว้ เขตทหารออกไปประมาณหนึ่งกิโลเมตรก็มีร้านค้าสหกรณ์ ปกติพวกพี่สะใภ้ก็ไปซื้อของกันที่นั่น"