ซูเยว่มองสีหน้าของหลินหว่านที่เปลี่ยนจากตื่นตระหนกเป็นสงบนิ่ง
แววตาเย็นชาฉายผ่านไปครู่หนึ่ง “กล้าดีนี่ อย่าบอกนะว่าแกคิดว่ากัวเหวินเฉียงจะปกป้องแกได้!”
หลินหว่านเม้มริมฝีปากแน่น เพราะออกแรงมากเกินไป ริมฝีปากจึงซีดขาวเป็นวง
ซูเยว่เอ่ยเรียบๆ “เขาเป็นคนยังไงแกย่อมรู้ดีกว่าฉัน ถ้าเป็นอย่างที่เขาพูดกับแกจริง ทำไมเขาไม่ไปแจ้งความเอง ให้แกไปแจ้งความแทนล่ะ”
ที่จริงนางไม่รู้อะไรเลย ทุกอย่างเดาจากคำพูดของหลี่เยว่หยูและสีหน้าของหลินหว่านล้วนๆ
แต่ดูท่าทางหลินหว่านแล้ว นางเดาถูก
คนอย่างหลินหว่าน เห็นแก่ตัวและเสแสร้ง
ตอนนั้นหลังจากลู่จิ่งจือเกิดเรื่อง นางก็ไปหาลู่หวยจือเพื่อให้ชีวิตตัวเองดีขึ้น ถึงตอนนั้นลู่หวยจือจะเป็นน้องเขยของนางและมีคู่หมั้นแล้วก็ตาม
ต่อมาหลี่ฮุ่ยฟางเกิดเรื่อง นางกับลู่หวยจือถูกจับได้ว่ามีสัมพันธ์ลับ จำต้องจดทะเบียนสมรส
หลังจากมาที่ฟาร์ม ลู่หวยจือถูกปลดจากตำแหน่ง นางก็หันไปเกาะกัวเหวินเฉียงทันที
คนแบบนี้ไม่รักใครเลย รักที่สุดคือตัวเอง
ซูเยว่พูดจบก็ไม่ปริปากอีก รอเงียบๆ
ในมือหลินหว่านกำด้ามเคียวไว้แน่น หลุบตาลง สายตาลังเลและสับสน
นางรู้ว่าซูเยว่จงใจพูดเช่นนั้น แต่ก็รู้แก่ใจเช่นกันว่ากัวเหวินเฉียงพึ่งพาไม่ได้