ผู้อาวุโสจางเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลแนวหลังแนวของกองทัพ มีความเชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนจีนอย่างลึกซึ้ง
ฉินต้าฟาเดินอ้อมโต๊ะออกมาแล้ว เห็นลู่เหยี่ยยังยืนอยู่ที่เดิม จึงถามขึ้นว่า “ยังมีอะไรอีกหรือเปล่า”
ลู่เหยี่ยดูเหมือนลังเลอยู่บ้าง
เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้น ฉินต้าฟาก็ขมวดคิ้ว “จะพูดอะไรก็พูดสิ อึกอักอยู่นั่น ไม่เหมือนตัวนายเลย”
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ลู่เหยี่ยก็ถอนหายใจเบา ๆ จากนั้นจึงเล่าเรื่องที่ได้ยินหลังจากกลับเข้าหน่วยจากการปฏิบัติภารกิจวันนี้
“ผู้การกองพลครับ ภรรยาผมตั้งใจอุทิศให้กองทัพของเรา ขนาดตำรับยาที่สืบทอดกันมาในครอบครัวยังบริจาคออกมา แต่กลับมีบางคนฉวยโอกาสตอนที่ผมไปปฏิบัติภารกิจรังแกเธอ”
เขาเอ่ยด้วยท่าทางกลัดกลุ้ม “เรื่องพวกนี้จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้เป็นอะไรหรอกครับ แต่ภรรยาผมเป็นสาวน้อยคนหนึ่ง ก่อนหน้านี้ถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมมาตลอด จะไปเคยพบเจอเรื่องแบบนี้ที่ไหน”
“เรื่องที่เกิดขึ้นหลายวันนี้ก็ทำให้เธอตกใจกลัว ช่วงนี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะก้าวออกจากบ้าน วันนี้ผมกลับมาบ้าน พอเธอให้ตำรับยากับผมก็เสนอว่าจะกลับไป”
เขาเอ่ยอย่างจนใจ “ผมกว่าจะแต่งกับเธอได้ ก็ต้องใช้สารพัดวิธีทั้งหลอกทั้งล่อ พาเธอมาจากเมืองหลวง ใครจะไปรู้ว่า…”
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น
แต่ฉินต้าฟาก็เข้าใจดีแล้ว
เขากำตำรับยาไว้แน่น ใบหน้าบึ้งตึงมองลู่เหยี่ย “นายกลับไปปลอบใจภรรยานายให้ดี ๆ แล้วบอกเธอด้วยว่า คำพูดของฉันคราวที่แล้วยังคงนับถือเสมอ”
“ครอบครัวทหารของกองพล 23 เราจะไม่มีทางให้ใครมารังแกโดยไร้เหตุผลเป็นอันขาด”
“ฉันจะโทรไปแจ้งสถานีตำรวจด้วยตัวเอง เรื่องนี้ต้องให้คำตอบที่น่าพอใจแก่เธอแน่นอน”
เมื่อได้คำตอบตามที่ต้องการแล้ว มุมปากของลู่เหยี่ยก็ยกขึ้นเล็กน้อย