มือของลู่เหยี่ยหยุดชะงัก
เขาเงยหน้ามองเธอ "ไม่เป็นไร ที่ที่ท่านปู่ถูกส่งไปใช้แรงงานในชนบทอยู่ไม่ไกลจากหน่วยทหาร"
"พอดีมีเพื่อนร่วมรุ่นที่ปลดประจำการไปแล้วอยู่ในอำเภอนั้น เราจะไปเยี่ยมเขา ฝากเขาช่วยดูแลท่านปู่ด้วย"
ซูเยว่ไม่คิดว่าเขาจะวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว
เธอเม้มปากแน่น ขอบตาร้อนผ่าว
ไม่อยากให้ลู่เหยี่ยเห็น เธอจึงก้มตาลง ครางรับเบาๆ
ทว่าลืมไปว่าเธอยืนอยู่ ส่วนลู่เหยี่ยกำลังนั่ง
ลู่เหยี่ยเงยหน้าขึ้นก็เห็นขอบตาแดงก่ำของเธอ ถอนหายใจเบาๆ ในใจ
นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในเขตที่พักครอบครัวทหารช่วงหนึ่งสัปดาห์ที่เขาออกปฏิบัติภารกิจ
แล้วนึกถึงเรื่องที่เกิดกับตัวเธอ
ครอบครัวเกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนั้น ตัวเธอเองก็มีพวกหมาป่ารุมล้อม
เด็กสาวที่ถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมมาตั้งแต่เล็ก ต้องปกป้องตัวเองแล้วยังต้องห่วงครอบครัวอีก
พอย้ายมาที่นี่ เขาก็ออกไปทำภารกิจ ทิ้งเธอไว้คนเดียวในหน่วย ถูกคนรังแก แถมเกือบเกิดเรื่องร้าย
ใครมาเจอแบบนี้ก็ต้องน้อยใจ ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอเพิ่งอายุสิบแปดเอง
หัวใจอ่อนยวบอย่างไม่รู้ตัว เขายื่นมือไปดึงเก้าอี้มาให้
พอเธอนั่งลง เขาลุกไปรินน้ำแก้วหนึ่งยื่นให้ เสียงนุ่มนวล "อยากร้องไห้ก็ร้องเถอะ"